950 petametry!
Mgławica Laguna to olbrzymi obłok gazu i pyłu, w którym powstają nowe gwiazdy. Leży w gwiazdozbiorze Strzelca, około 4300 lat świetlnych od Ziemi. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. Mgławica ma około 100 lat świetlnych, czyli 950 bilionów kilometrów, szerokości. Nazwę zawdzięcza szerokiemu, ciemnemu pasowi w kształcie laguny, który dzieli jej świecący gaz na dwie części.
Mgławica Laguna jest obszarem H II, czyli obłokiem wodoru, który świeci, ponieważ ultrafioletowe światło masywnych młodych gwiazd oderwało elektrony od jego atomów. Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO) opisuje mgławicę jako olbrzymi obłok o szerokości 100 lat świetlnych. Katalog takich świecących obłoków z 1959 roku podaje jej szerokość na niebie jako 90 minut łuku, czyli 1,5 stopnia; minuta łuku to 1/60 stopnia.
W 2019 roku astronomowie zmierzyli za pomocą kosmicznego teleskopu Gaia odległość do około 900 młodych gwiazd mgławicy. Otrzymali wartość około 4300 lat świetlnych, a przy takiej odległości 90 minut łuku to około 110 lat świetlnych. Strony NASA i ESO podają wartości między około 4000 a 5200 lat świetlnych.
Podobnie jak inne świecące obłoki, mgławica stopniowo zanika, więc jej rozmiar zależy od tego, ile słabej poświaty się uwzględnia. W badaniu z 2017 roku, które zmapowało gaz na całej tarczy mgławicy, użyto obrazu o wymiarach około 66 na 41 lat świetlnych. Sama mgławica to rozświetlona część znacznie większego, ciemniejszego obłoku gazowego, który rozciąga się na około 160 lat świetlnych.
Młoda gromada gwiazd NGC 6530 leży blisko środka mgławicy, nieco przed nią. Jej gwiazdy mają zaledwie 1–2 miliony lat. Większość światła ultrafioletowego, które sprawia, że gaz świeci, pochodzi od dwóch masywnych gwiazd, 9 Sagittarii i HD 165052.
Ciemne plamy rozsiane po mgławicy to gęste obłoki gazu i pyłu, które zapadają się pod własnym ciężarem i utworzą nowe gromady gwiazd. Najmniejsze z tych obłoków nazywa się globulami. Blisko środka niewielki obszar zwany Klepsydrą zawiera dwa skręcone, przypominające tornada lejki gazu, z których każdy ma około pół roku świetlnego długości.
Włoski astronom Giovanni Battista Hodierna odkrył Mgławicę Laguna w 1654 roku. Znana jest też jako Messier 8, od katalogu Charlesa Messiera. Przy ciemnym niebie jest słabo widoczna gołym okiem, a w lornetce lub małym teleskopie widać ją wyraźnie. NASA podaje sierpień jako najlepszy miesiąc do jej obserwacji.