How big is Mgławica Oriona?

Mgławica Oriona to obłok świecącego gazu i pyłu, w którym powstają nowe gwiazdy. Znajduje się w odległości około 1300 lat świetlnych od Ziemi. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. Mgławica ma rozpiętość około 24 lat świetlnych, czyli 230 bilionów kilometrów. Jest to najbliższy Ziemi duży obszar powstawania gwiazd i można ją zobaczyć bez teleskopu jako mglistą plamkę w mieczu gwiazdozbioru Oriona.

Rozmiar

Mgławica Oriona jest obszarem H II, czyli obłokiem wodoru, który świeci, ponieważ światło ultrafioletowe gorących młodych gwiazd w jej wnętrzu oderwało elektrony od jego atomów. Jak inne obłoki gazu, zanika stopniowo, zamiast kończyć się ostrą krawędzią. Jej rozmiar zależy od tego, jak słabą poświatę jeszcze się liczy. Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO) podaje rozpiętość około 24 lat świetlnych.

Na niebie mgławica zajmuje około 66 minut łuku, czyli nieco więcej niż stopień, przy czym minuta łuku to 1/60 stopnia. Teleskopy radiowe zmierzyły jej odległość w 2007 roku na około 1350 lat świetlnych, a pomiar z 2017 roku dał wartość nieco mniejszą, około 1270 lat świetlnych. Przy tych odległościach 66 minut łuku to 24–26 lat świetlnych.

Porównania rozmiarów

Mgławica Oriona jest około dwukrotnie szersza niż Mgławica Krab. Ta ostatnia, obłok pozostały po wybuchu gwiazdy, ma średnio około 11 lat świetlnych średnicy.
Rozpiętość mgławicy jest prawie sześć razy większa niż odległość od Słońca do Proxima Centauri, najbliższej gwiazdy, oddalonej o 4,2 roku świetlnego.
Na niebie mgławica ma około dwukrotnie większą szerokość niż Księżyc w pełni.
Gdyby mgławicę zmniejszyć do długości maratonu, czyli 42,195 kilometra, orbita Neptuna byłaby kołem o średnicy około 1,7 metra. Orbita Ziemi miałaby średnicę około 5,6 centymetra.

Gwiazdy, które ją oświetlają

W jasnym centrum mgławicy znajdują się jej cztery najmasywniejsze gwiazdy, zwane Trapezem od czterobocznego kształtu, jaki tworzą. Światło ultrafioletowe tych gwiazd wydrąża dziurę w obłoku, z którego powstały. Ponieważ gwiazdy te zdmuchnęły większość pobliskiego pyłu i gazu, astronomowie mają wyraźny widok na wnętrze mgławicy.

Zdjęcie Kosmicznego Teleskopu Hubble’a opublikowane w 2006 roku pokazuje w mgławicy ponad 3000 gwiazd. Wśród nich są brązowe karły, obiekty zbyt małe, by świecić dzięki fuzji jądrowej tak jak Słońce. W 2016 roku zdjęcia w podczerwieni z Bardzo Dużego Teleskopu ESO ujawniły około dziesięciu razy więcej brązowych karłów i samotnych obiektów o masach planet, niż znano wcześniej.

Gdzie zaczynają się planety

W pobliżu Trapezu Hubble znalazł młode gwiazdy otoczone dyskami gazu i pyłu, zwanymi dyskami protoplanetarnymi. W takich dyskach mogą powstawać planety, a Układ Słoneczny prawdopodobnie powstał z jednego z nich około 4,5 miliarda lat temu. Większość znanych dysków tego rodzaju, które są oświetlone przez pobliskie gwiazdy, leży w Mgławicy Oriona.

Astronomowie uważają, że samo Słońce narodziło się w obłoku podobnym do tego. Ludzie od dawna obserwują mgławicę: NASA zwraca uwagę, że Majowie z Mezoameryki widzieli w niej kosmiczny ogień stworzenia.