1.4 terametry!
VV Cephei A to czerwony nadolbrzym, czyli ogromna, chłodna gwiazda, i większa z dwóch gwiazd w zaćmieniowej parze VV Cephei w gwiazdozbiorze Cefeusza. Co 20,3 roku przechodzi przed swoim małym, gorącym towarzyszem i zasłania go przez ponad rok. Jej rozmiar jest niepewny: w badaniu z 2018 roku przyjęto promień około 1000 razy większy niż promień Słońca, co daje około 1,4 miliarda kilometrów średnicy. Starsze badania jej zaćmień wskazywały na jeszcze większy rozmiar.
VV Cephei A zaćmiewa swojego towarzysza, więc jej rozmiar można wyliczyć na podstawie orbity obu gwiazd. Kluczowe jest to, jak długo towarzysz pozostaje zasłonięty. W badaniach opublikowanych w 1971 i 1977 roku podano promienie równe 1200 i 1600 promieni Słońca, a badanie z 1980 roku wyznaczyło górną granicę 1900 promieni Słońca. Według tych wartości gwiazda miałaby od 1,7 do 2,2 miliarda kilometrów średnicy, a najwyżej 2,6 miliarda.
Wyniki zależą od nachylenia orbity, które nie jest dokładnie znane, oraz od tego, jak definiuje się brzeg gwiazdy. W 2018 roku zespół badający jej ostatnie zaćmienie przyjął mniejszy promień, około 1000 promieni Słońca. Oszacowanie z 2019 roku oparte na odległości gwiazdy dało tylko około 390 promieni Słońca. Odległości mierzone dla takich gwiazd są jednak zawodne, ponieważ ich ruch orbitalny i duży rozmiar zakłócają pomiar.
VV Cephei A jest też gwiazdą zmienną. Podobnie jak inne czerwone nadolbrzymy zmienia jasność samoistnie, z głównym okresem około 150 dni.
W 2018 roku VV Cephei była najjaśniejszą znaną na niebie parą zaćmieniową zawierającą czerwonego nadolbrzyma takiego jak ten. Towarzysz nadolbrzyma jest gorącą gwiazdą rodzaju, który astronomowie nazywają wczesnym typem B, i ma znacznie mniejszy promień niż nadolbrzym. W badaniu opublikowanym w 1977 roku stwierdzono, że każda z gwiazd ma około 20 razy większą masę niż Słońce. Obie poruszają się po wydłużonej, owalnej orbicie, a ich średnia odległość od siebie wynosi około pięciu promieni nadolbrzyma.
Ostatnie całkowite zaćmienie rozpoczęło się w październiku 2017 roku i trwało około półtora roku. Następne spodziewane jest około 2038 roku. Ponieważ towarzysz prześwieca przez zewnętrzne warstwy nadolbrzyma, gdy przechodzi za nimi, zaćmienia dają astronomom okazję do badania atmosfery i wiatru czerwonego nadolbrzyma.
Nadolbrzym gubi gaz w powolnym wietrze o prędkości około 20 kilometrów na sekundę, tracąc około jednej masy Słońca co 670 000 lat. Część tego gazu opada na towarzysza, gdzie jasno świeci czerwonym światłem wodoru. W listopadzie 1997 roku Kosmiczny Teleskop Hubble'a wykonał pierwsze obserwacje w ultrafiolecie jednego z całkowitych zaćmień tego układu i obserwował ten układ do 2003 roku.