2,700 kilomètres!
Tryton jest największym księżycem Neptuna i ma około 2707 kilometrów średnicy. Jest jedynym dużym księżycem w Układzie Słonecznym, który krąży w kierunku przeciwnym do obrotu swojej planety. Naukowcy uważają, że Tryton był pierwotnie lodowym światem w Pasie Kuipera, strefie małych lodowych ciał za Neptunem, i został przechwycony przez grawitację Neptuna.
NASA podaje, że promień Trytona, czyli odległość od jego środka do powierzchni, wynosi 1353,4 kilometra, co daje średnicę 2707 kilometrów. Wykaz prowadzony przez Laboratorium Napędu Odrzutowego NASA podaje 1352,6 kilometra, plus minus 2,4 kilometra. Obie wartości różnią się o mniej niż 1 kilometr.
Gęstość Trytona, czyli masa przypadająca na każdy centymetr sześcienny, jest około dwukrotnie większa od gęstości wody. Jest to wartość wyższa niż u niemal każdego innego księżyca planet zewnętrznych. Oznacza to, że Tryton zawiera więcej skał niż lodowe księżyce Saturna i Urana. Skorupa z zamarzniętego azotu pokrywa lodowy płaszcz, który, jak się uważa, otacza jądro ze skał i metali.
Brytyjski astronom William Lassell odkrył Trytona 10 października 1846 roku, 17 dni po odkryciu samego Neptuna. Większość dużych księżyców krąży wokół swoich planet w tym samym kierunku, w którym planeta się obraca. Tryton porusza się w drugą stronę, po orbicie, którą astronomowie nazywają wsteczną.
Tryton okrąża Neptuna w ciągu 5,9 doby, w odległości 354 760 kilometrów od środka planety, nieco bliżej niż Księżyc od Ziemi. Podobnie jak Księżyc, jest zawsze zwrócony ku swojej planecie tą samą stroną. Jego orbita jest mocno nachylona, więc każdy z jego biegunów po kolei zwraca się ku Słońcu. Naukowcy uważają, że Neptun przechwycił Trytona z Pasa Kuipera miliony lat temu. Tryton ma wiele cech wspólnych z Plutonem.
Voyager 2 jest jedyną sondą, która przeleciała obok Neptuna i Trytona. Podczas przelotu w 1989 roku zmierzył temperaturę powierzchni wynoszącą −235 °C, co czyni Trytona jednym z najzimniejszych obiektów w Układzie Słonecznym. Większość azotu Trytona jest zamarznięta w postaci szronu, a jego lodowa powierzchnia odbija 70% padającego na nią światła słonecznego.
Voyager 2 odkrył też aktywne gejzery, więc Tryton jest jednym z niewielu księżyców, o których wiadomo, że są aktywne geologicznie. Na zdjęciach wykonanych przez Voyagera 2 widać niewiele kraterów, za to gładkie równiny wulkaniczne, wzgórza i okrągłe zagłębienia powstałe z przepływów lodowej lawy. Trytona otacza cienka atmosfera, złożona głównie z azotu z niewielką ilością metanu.