How big is Odległość od Sedny do Słońca (najdalsza)?

Sedna to niewielki, odległy świat o średnicy około 1000 kilometrów, który krąży wokół Słońca daleko za Neptunem. W najdalszym punkcie swojej długiej, wydłużonej orbity znajduje się około 140 miliardów kilometrów od Słońca, czyli około 940 razy dalej niż Ziemia. Następnym razem dotrze do tego punktu około roku 7800.

Odległość

Orbita Sedny jest długą, wydłużoną elipsą. Jej najbliższy punkt względem Słońca, zwany peryhelium, leży w odległości około 76 jednostek astronomicznych (au). Jedna au to około 150 milionów kilometrów, czyli średnia odległość Ziemi od Słońca. Najdalszy punkt, zwany aphelium, leży około 937 au od Słońca, czyli 140 miliardów kilometrów, ponad 12 razy dalej niż punkt najbliższy.

Jedno okrążenie Słońca trwa około 11 400 lat. We wrześniu 2026 roku Sedna znajduje się około 83 au (12,4 miliarda kilometrów) od Słońca i zbliża się do niego. Peryhelium osiągnie około 2076 roku.

Wartości te obliczono na podstawie zaobserwowanego ruchu Sedny. Laboratorium Napędu Odrzutowego NASA podaje, że aphelium wynosi około 937 au, a badanie z 2019 roku określa je na około 1000 au. Astronomowie śledzili Sednę tylko na bardzo niewielkim fragmencie jej orbity, dlatego jej najdalszy punkt jest znany znacznie mniej dokładnie niż najbliższy.

Porównania rozmiarów

Aphelium leży około 5,4 dnia świetlnego od Słońca, co oznacza, że światło słoneczne potrzebuje około 5,4 dnia, żeby tam dotrzeć.
Aphelium leży około 2,6 raza dalej od Słońca niż najdalszy punkt orbity komety Hale’a-Boppa.
Aphelium leży około 31 razy dalej od Słońca niż Neptun, najdalsza planeta.
Aphelium leży około 5,5 raza dalej od Słońca niż Voyager 1, najbardziej oddalony statek kosmiczny, znajdował się we wrześniu 2026 roku. Przy obecnej prędkości Voyager 1 potrzebowałby ponad 200 lat, żeby dotrzeć tak daleko.
Gdyby Słońce zmniejszyć do rozmiarów piłki do koszykówki, Ziemia krążyłaby w odległości około 26 metrów, a aphelium Sedny znajdowałoby się w odległości około 24 kilometrów.

Odkrycie

Michael Brown, Chadwick Trujillo i David Rabinowitz odkryli Sednę 14 listopada 2003 roku w Obserwatorium Palomar. Znajdowała się wtedy około 90 au od Słońca, dalej niż jakikolwiek obiekt Układu Słonecznego obserwowany wcześniej. Nazwano ją na cześć Sedny, inuickiej bogini morza. W 2012 roku astronomowie wykorzystali ciepło wydzielane przez Sednę, zmierzone przez Obserwatorium Kosmiczne Herschela, aby oszacować jej średnicę na około 995 kilometrów, plus minus 80 kilometrów.

Zagadkowa orbita

Sedna nigdy nie zbliża się do Słońca na mniej niż 76 au, więc zawsze pozostaje daleko od planet. Odkrywcy zauważyli, że grawitacja Neptuna może przesunąć najbliższy punkt orbity obiektu tylko do około 36 au, a bardziej złożone efekty co najwyżej do około 50 au. Żadna ze znanych planet nie mogła wprowadzić Sedny na tę orbitę.

Odkrywcy zasugerowali trzy możliwe przyczyny: nieodkrytą planetę, gwiazdę, która kiedyś przeszła niezwykle blisko Słońca, albo narodziny Słońca w gromadzie gwiazd. Badanie z 2019 roku uznało gromadę, w której narodziło się Słońce, za preferowane wyjaśnienie. W tym ujęciu Sedna należy do wewnętrznego obłoku Oorta, rozległego, odległego zasobu komet, który, jak się uważa, otacza Układ Słoneczny.