50 mikrometre!
Silt, taneleri kumdan daha ince, kilden daha iri olan bir tortudur ve tanelerinin büyüklüğüyle tanımlanır. Burada gösterilen 50 mikrometre, ABD Tarım Bakanlığı (USDA) sisteminde silt için üst sınırda yer alan iri bir silt tanesidir. Bir mikrometre, bir metrenin milyonda biridir; yani 50 mikrometre 0,05 milimetredir.
Boyut, tek bir tanenin nominal çapıdır; taneleri boyut sınıflarına ayırmak için kullanılan ölçü budur. Birkaç boyut sınıfı sistemi vardır ve bunların koyduğu sınırlar biraz farklıdır.
USDA’nın toprak etüdü el kitabı, genişliği 2 ile 50 mikrometre arasında olan taneleri silt sayar. Daha küçük taneler kildir; 2 milimetreye kadar olan daha büyük taneler ise kumdur. 20–50 mikrometrelik taneler iri silttir.
Jeologlar 1922’de yayımlanan Wentworth ölçeğini kullanır; bu ölçekte silt yaklaşık 4 ile 62,5 mikrometre arasındadır. 50 mikrometrelik bir tane her iki sistemde de silt sayılır.
Buzullar silt üretir. Altlarındaki ana kayayı, silt boyutunda kaya parçacıklarından oluşan kaya unu denen ince bir toza öğütürler. Buzulun aşındırdığı malzemenin çoğunu erime suyu akarsuları taşır ve bu akarsulardaki kaya unu, buzul nehirlerine gri rengini verir.
Rüzgâr da silt taşır. Rüzgârın savurduğu silt, tanınıp haritalanabilecek kalınlıkta birikintiler halinde çökerse buna lös denir. Lösün kalınlığı onlarca metreyi bulabilir ve büyük bölümü kaya unu olarak başlamıştır. Lösün çoğu buzul dönemlerinde birikmiştir. Bunlar buz tabakalarının yayıldığı soğuk dönemlerdir; o zamanlar daha fazla gevşek tortu vardı, kara daha kuru, daha rüzgârlı ve bitkilerle daha az örtülüydü.
Arazide toprak bilimciler, bir toprağın ne kadar kum, silt ve kil içerdiğini çoğunlukla parmaklarının arasında ovuşturarak, yani elle hissederek kestirir. Kum pütürlü hissedilir ve taneleri tek tek görülebilir. Silt, kuru da olsa ıslak da olsa pürüzsüz hissedilir; tek bir silt tanesi büyütme olmadan görülemez. Silt bakımından zengin topraklar, siltli tın gibi kendilerine ait adlar alır.