51,000 kilometry!
Uran jest siódmą planetą od Słońca i ma średnio 50 724 kilometry średnicy. Ta wartość to jego średnia średnica, czyli szerokość idealnej kuli o takiej samej objętości jak Uran. Szersze są tylko Jowisz i Saturn. Uran jest lodowym olbrzymem, zbudowanym głównie z gorącego, gęstego płynu złożonego z wody, metanu i amoniaku, i obraca się przewrócony na bok.
Uran nie ma stałej powierzchni, więc jego rozmiar mierzy się do pewnego poziomu w atmosferze. Astronomowie przyjmują wysokość, na której ciśnienie wynosi 1 bar, czyli mniej więcej tyle, co ciśnienie powietrza na poziomie morza na Ziemi.
Mierzony w ten sposób, Uran ma na równiku 51 118 kilometrów szerokości, a od bieguna do bieguna 49 946 kilometrów, więc jest lekko spłaszczony. Jego średnia średnica jest znana z dokładnością do około 15 kilometrów.
Uran jest jedyną planetą, której równik jest ustawiony niemal pod kątem prostym do toru jej ruchu wokół Słońca: nachylenie wynosi 97,77 stopnia. Dlatego Uran wydaje się toczyć wokół Słońca jak kula. Nachylenie może być skutkiem dawnego zderzenia z obiektem wielkości Ziemi.
Rok na Uranie trwa około 84 lat ziemskich. Z powodu nachylenia Słońce świeci bezpośrednio nad każdym biegunem przez prawie jedną czwartą tego czasu, a druga połowa planety ma w tym czasie ciemną zimę trwającą 21 lat. Uran i Wenus to jedyne planety, które obracają się w kierunku przeciwnym niż pozostałe.
Uran był pierwszą planetą odkrytą z pomocą teleskopu. Astronom William Herschel odkrył go 13 marca 1781 roku, choć najpierw uważał, że to kometa lub gwiazda. Nazwano go na cześć Uranosa, greckiego boga nieba. Tylko jedna sonda kosmiczna odwiedziła Urana: należący do NASA Voyager 2, który przeleciał obok planety 24 stycznia 1986 roku.