How big is Mgławica Tarantula?

Mgławica Tarantula to olbrzymi obłok świecącego gazu, w którym powstają nowe gwiazdy. Leży w Wielkim Obłoku Magellana, małej galaktyce, która okrąża Drogę Mleczną, w odległości około 160 000 lat świetlnych od Ziemi. Mgławica ma około 1000 lat świetlnych średnicy. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. W 2026 roku mgławica jest najjaśniejszym znanym obszarem powstawania gwiazd w Grupie Lokalnej, czyli rodzinie galaktyk, do której należy Droga Mleczna.

Rozmiar

Mgławica nie ma ostrej krawędzi. Świecący gaz, gorące gwiazdy i ciepły pył Tarantuli rozciągają się na przestrzeni kilkuset parseków (parsek to około 3,26 roku świetlnego).

W pracy przeglądowej z 2019 roku podano dla mgławicy promień około 10 minut kątowych na niebie (minuta kątowa to sześćdziesiąta część stopnia). W odległości mgławicy, wynoszącej około 50 000 parseków, promień ten ma 150 parseków. Mgławica ma zatem około 300 parseków, czyli 980 lat świetlnych, średnicy.

Inne pomiary dają podobne rozmiary. Badanie olbrzymich obszarów powstawania gwiazd, omówione w tej samej pracy przeglądowej, wykazało średnicę 370 parseków, czyli około 1200 lat świetlnych. Centrum Rentgenowskie Chandra NASA opisuje mgławicę jako mającą około 1100 lat świetlnych średnicy.

Najjaśniejsza część mgławicy, zwana NGC 2070, ma około 40 parseków (130 lat świetlnych) średnicy. W jej centrum znajduje się R136, zwarta gromada młodych gwiazd o średnicy zaledwie około 2 parseków (6,5 roku świetlnego).

Porównania rozmiarów

Widziana z Ziemi, mgławica ma około 20 minut kątowych szerokości, czyli około dwóch trzecich szerokości Księżyca w pełni.
Gdyby Słońce zmniejszyć do rozmiarów piłki do koszykówki, Mgławica Tarantula miałaby około 1,6 miliona kilometrów średnicy, czyli mniej więcej cztery razy więcej niż odległość od Ziemi do Księżyca.
W badaniu, w którym olbrzymie obszary powstawania gwiazd zmierzono w ten sam sposób, Tarantula jest niemal dwukrotnie szersza niż Wielka Mgławica w Kilu i wysyła około 19 razy więcej światła ze świecącego wodoru.
Mgławica wysyła mniej więcej tysiąc razy więcej światła ultrafioletowego, które sprawia, że gaz świeci, niż Mgławica Oriona.
Mgławica jest mniej więcej trzy razy szersza niż Pętla Barnarda, słaby łuk świecącego gazu w gwiazdozbiorze Oriona.

Gwiazdy, które ją oświetlają

Tarantula świeci, ponieważ gorące, masywne młode gwiazdy zalewają ją światłem ultrafioletowym, które odrywa elektrony od atomów wodoru. Większość tego światła pochodzi od gwiazd w NGC 2070, w tym od gromady R136 w centrum NGC 2070.

R136 ma nie więcej niż 2 miliony lat. W badaniach jej najjaśniejszych członków oszacowano, że mają masy 150–300 razy większe niż masa Słońca, a w pracy przeglądowej z 2019 roku określono je jako najmasywniejsze dotychczas zidentyfikowane gwiazdy. Takie oszacowania są niepewne i byłyby niższe, gdyby okazało się, że niektóre z tych gwiazd to pary.

Powstawanie gwiazd zaczęło się tu około 25 milionów lat temu i osiągnęło szczyt kilka milionów lat temu. Hodge 301, starsza gromada oddalona od R136 o około 45 parseków (150 lat świetlnych), ma 20–30 milionów lat. Supernowe, czyli wybuchy oznaczające śmierć masywnej gwiazdy, prawdopodobnie już usunęły tam większość gazu. W odległości około 90 parseków (290 lat świetlnych) od R136 znajduje się grupa gwiazd zwana NGC 2060, w której jest pulsar, czyli szybko wirujące jądro pozostające po wybuchu masywnej gwiazdy, oraz pozostałość po supernowej.

Nazwa i odkrycie

Astronom Nicolas-Louis de Lacaille po raz pierwszy zanotował mgławicę w 1751 roku. Jest na tyle jasna, że można ją dostrzec gołym okiem z półkuli południowej, w gwiazdozbiorze Złotej Ryby. Nazwę zawdzięcza długim, pyłowym włóknom, które na zdjęciach z teleskopów przypominają nogi pająka. Astronomowie nazywają ją też 30 Doradus.