How big is Pestka słonecznika?

Pestka słonecznika to owoc słonecznika zwyczajnego, Helianthus annuus: twarda łupina otaczająca jedno jądro. Pokazana tu pestka w paski ma 7 milimetrów długości, licząc od szerokiego końca do ostrego czubka. Pestki słonecznika mają od około 3 do 15 milimetrów długości, zależnie od rośliny.

Rozmiar

Botanicy nazywają to, co ludzie znają jako pestkę słonecznika, niełupką: suchym owocem, który nie pęka, z cienką, twardą ścianką wokół jednego właściwego nasienia. Ścianka to łupina, a właściwe nasienie w środku to jądro, które ludzie jedzą. Flora of North America, standardowy przewodnik po roślinach tego kontynentu, podaje, że niełupki słonecznika zwyczajnego mają zwykle 4–5 milimetrów długości, a w skrajnych przypadkach 3–15 milimetrów. Ten opis obejmuje zarówno rośliny dzikie, jak i uprawne.

Słoneczniki uprawne występują w dwóch głównych typach. Słoneczniki oleiste mają zwykle czarne pestki z cienką łupiną, która przylega do jądra. Ich pestki zawierają 38–50% oleju. Słoneczniki jadalne, uprawiane na przekąski i karmę dla ptaków, mają większe pestki, zwykle w paski, z grubszą łupiną, która łatwiej się oddziela. Pestka w paski widoczna w eksploratorze jest typu jadalnego. Słoneczniki jadalne stanowią około 10% całej produkcji słonecznika.

Porównania rozmiarów

Prawie trzy pestki ułożone jedna za drugą miałyby długość średnicy amerykańskiego centa, która wynosi 19 milimetrów.
Pestka o długości 7 milimetrów jest prawie dwa razy dłuższa od mrówki o długości 4 milimetrów.
Zielone ziarnko kawy, które ma średnio około 9,6 milimetra długości, jest około 1,4 raza dłuższe od tej pestki.
Roślina słonecznika osiąga wysokość 1–3 metrów, co stanowi około 140–430 razy długość jednej z jej pestek.

Jeden kwiatostan, setki pestek

„Kwiat” słonecznika to w rzeczywistości kwiatostan złożony z wielu małych kwiatów. Każdy z płatków na brzegu należy do osobnego kwiatu języczkowego. Środek wypełniają drobne kwiaty rurkowe, od około 150 do ponad 1000. Każdy kwiat rurkowy może dać jedną niełupkę, więc jeden kwiatostan może wytworzyć od kilkuset do ponad tysiąca pestek.

Dzikie słoneczniki i wczesne odmiany uprawne potrzebowały owadów, które przenosiły pyłek między roślinami, zanim mogły zawiązać nasiona. Współczesne odmiany uprawne potrafią zapylać się same, ale nadal korzystają na tym, że odwiedzają je pszczoły i inne owady.

Roślina uprawna z Ameryki Północnej

Flora of North America nazywa słonecznik zwyczajny jedynym rodzimym gatunkiem Ameryki Północnej, który stał się ważną uprawą polową. Starożytne DNA pokazuje, że ludzie udomowili go we wschodniej części Ameryki Północnej między 5000 a 3800 lat temu.

Archeolodzy sortują starożytne niełupki według wielkości: te o długości co najmniej 7 milimetrów uznaje się za pochodzące z roślin udomowionych. Po udomowieniu pestki powoli rosły. Około 1000 lat temu, w dolinach rzek w głębi wschodniej części Ameryki Północnej, osiągnęły już największy rozmiar spotykany przed przybyciem Europejczyków.

Hiszpańscy odkrywcy zawieźli słoneczniki do Europy, a w 1580 roku były już w Hiszpanii pospolitym kwiatem ogrodowym. Roślinę uprawiano na dużą skalę najpierw w Rosji. Dziś jądra słonecznika to czwarte co do wielkości na świecie źródło roślinnego oleju jadalnego.