How big is Czajniczek Russella?

Czajniczek Russella to wyimaginowany czajniczek, który filozof Bertrand Russell opisał w 1952 roku, aby zilustrować pewną myśl dotyczącą dowodzenia. Wyobraził sobie porcelanowy czajniczek krążący wokół Słońca gdzieś między Ziemią a Marsem. Russell nigdy nie podał jego rozmiaru, więc 25 centymetrów pokazane wyżej to rozmiar założony dla domowego czajniczka. Rozmiar ten mierzy się od końca dzióbka do tylnej części uchwytu.

Rozmiar

Ponieważ czajniczek jest wyimaginowany, nie ma prawdziwego rozmiaru, który dałoby się zmierzyć. Esej Russella opisuje go tylko jako porcelanowy czajniczek na eliptycznej orbicie wokół Słońca, „zbyt mały, by ujawniły go nawet nasze najpotężniejsze teleskopy”. Każdy rozmiar jest kwestią wyboru, a eksplorator przyjmuje szerokość swojego obrazka czajniczka.

Przestrzeń, którą wybrał Russell, jest ogromna w porównaniu z czajniczkiem. Średnio orbity Ziemi i Marsa są od siebie oddalone o około 78 milionów kilometrów.

Porównania rozmiarów

Przy 25 centymetrach czajniczek jest mniej więcej tak szeroki jak piłka do koszykówki, kolejny mniejszy obiekt w eksploratorze.
Osoba o wzroście 1,7 metra jest mniej więcej tak wysoka jak siedem takich czajniczków ustawionych jeden na drugim.
Około 51 milionów czajniczków ułożonych obok siebie zmieściłoby się na szerokości Ziemi.
Aby pokryć odległość między orbitami Ziemi i Marsa, potrzeba by około 310 miliardów czajniczków.
Czajniczek widziany z odległości 78 milionów kilometrów wyglądałby na tak mały jak ludzki włos widziany z odległości około 31 000 kilometrów, czyli dwa i pół raza większej niż szerokość Ziemi.

Argument Russella

Bertrand Russell (1872–1970) był brytyjskim filozofem, autorem pionierskich prac z logiki i matematyki. W 1950 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. W 1952 roku londyński magazyn Illustrated poprosił go o artykuł na temat tego, czy Bóg istnieje. Russell napisał esej, ale magazyn nigdy go nie wydrukował. Esej ukazał się po raz pierwszy w 1997 roku w tomie jego zebranych prac.

Czajniczek pojawia się we fragmencie o tym, kto musi co udowodnić. Russell twierdził, że obowiązek udowodnienia twierdzenia spoczywa na osobie, która je wygłasza, a nie na tej, która w nie wątpi. Nikt nie mógłby obalić twierdzenia o istnieniu jego czajniczka, bo nie dałoby się go zobaczyć, ale to nie byłby powód, by w niego wierzyć.

Następnie Russell wyobraził sobie, że czajniczek opisano w starożytnych księgach i że naucza się o nim w każdym tygodniu jako o świętej prawdzie. W takim przypadku, napisał, wątpienie w jego istnienie zaczęłoby uchodzić za dziwactwo. Posłużył się tym porównaniem, by uzasadnić tezę, że przekonanie nie jest rozsądne tylko dlatego, że podziela je wiele osób.