How big is Mgławica Rozeta?

Mgławica Rozeta to duży, okrągły obłok świecącego gazu z pustym środkiem, w gwiazdozbiorze Jednorożca. Leży w odległości około 4600–4900 lat świetlnych od Ziemi. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. Mgławica ma około 130–170 lat świetlnych szerokości, zależnie od tego, gdzie się wyznaczy jej słaby zewnętrzny brzeg.

Rozmiar

Rozeta to gruba powłoka świecącego gazu wokół centralnej pustki, a jej zewnętrzny brzeg stopniowo zanika. Katalog świecących obłoków wodoru z 1959 roku podaje jej największą szerokość jako 100 minut łuku; minuta łuku to jedna sześćdziesiąta stopnia. Badanie z 2025 roku, które zmapowało światło mgławicy, stwierdziło, że wypełnia ona pole o szerokości około 2 stopni.

Aby zamienić kąt na niebie na szerokość, trzeba znać odległość. Najnowsze pomiary, w tym te z kosmicznego teleskopu Gaia, umieszczają mgławicę w odległości około 4600–4900 lat świetlnych. Przy takiej odległości 100 minut łuku to około 130–140 lat świetlnych, a badanie z 2025 roku daje około 160–170 lat świetlnych.

Rozmiar podany wyżej, 1,2 eksametra, to 1,2 × 10¹⁸ metra, przy czym 10¹⁸ to jedynka z 18 zerami. To około 127 lat świetlnych, blisko dolnego końca zmierzonego zakresu.

Porównania rozmiarów

Widziana z Ziemi, mgławica jest około trzech do czterech razy szersza niż Księżyc w pełni.
Omega Centauri, która w 2026 roku jest najmasywniejszą znaną gromadą kulistą gwiazd w Drodze Mlecznej, ma mniej więcej taką samą szerokość jak mgławica: jasna część główna tej gromady ma około 150–190 lat świetlnych średnicy.
Mgławica jest około 30–40 razy szersza niż odległość Proxima Centauri od Słońca. Proxima Centauri to najbliższa gwiazda.
Gdyby orbitę Neptuna wokół Słońca zmniejszyć do szerokości amerykańskiego centa, czyli 19 milimetrów, mgławica miałaby około 2,6–3,4 kilometra szerokości.

Co oczyściło środek mgławicy

W środku mgławicy znajduje się młoda gromada gwiazd NGC 2244, która ma około 2 milionów lat. Jej najjaśniejsze gwiazdy są masywne i bardzo gorące. Ich światło wybija elektrony z atomów otaczającego gazu, przez co gaz świeci.

Te same gwiazdy wyrzucają potężne wiatry. Pomiary gazu w pustce pokazują, że wypływa on na zewnątrz z prędkością do 20 kilometrów na sekundę (72 000 kilometrów na godzinę), co jest oznaką, że wiatry oczyszczają środek. Pozostały świecący gaz ma masę około 23 000 razy większą niż masa Słońca.

Rozszerzająca się mgławica zderza się ze znacznie większym obłokiem zimnego gazu, Obłokiem Molekularnym Rozety. W tym obłoku niedawno powstało kilka gromad nowych gwiazd.

Wiele nazw jednej mgławicy

Rozeta ma kilka numerów katalogowych. NGC 2237 pierwotnie oznaczało najjaśniejszą plamę po zachodniej stronie mgławicy, a NGC 2246 jasny obszar po jej wschodniej stronie. Gromada centralna to NGC 2244, ale była też notowana jako NGC 2239, oznaczenie nadane początkowo jej najjaśniejszej gwieździe.

Astronom Flamsteed zauważył gromadę pod koniec XVII wieku. William Herschel później doniósł o gromadzie, nie zauważając otaczającego ją świecącego gazu. Jego syn, John Herschel, dostrzegł kilka jasnych plam mgławicy.