5,800,000 kilometre!
Regulus to gorąca gwiazda w gwiazdozbiorze Lwa, oddalona od Ziemi o około 79 lat świetlnych (rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku). Obraca się tak szybko, że jest spłaszczony. Na równiku ma około 5,8 miliona kilometrów średnicy, jest około 4 razy szerszy niż Słońce, ale od bieguna do bieguna ma tylko około 4,4 miliona kilometrów.
Gwiazda nie ma stałej powierzchni, więc jej rozmiar to szerokość świecącej warstwy, z której pochodzi jej światło. W 2005 roku badanie Regulusa było pierwszym wynikiem naukowym uzyskanym z układu CHARA Array na Mount Wilson w Kalifornii. Układ łączy światło z kilku teleskopów, by dostrzec szczegóły zbyt drobne dla pojedynczego teleskopu. Badanie pokazało, że Regulus w jednym kierunku wygląda na szerszy niż w drugim: jego rozmiar na niebie wynosi od 1,25 do 1,65 tysięcznej części sekundy kątowej, przy czym sekunda kątowa to 1/3600 stopnia.
Po zestawieniu tych pomiarów z odległością gwiazdy i jej widmem otrzymano promień na równiku równy 4,16 promienia Słońca, a na biegunach 3,14 promienia Słońca. Gwiazda jest na równiku o około jedną trzecią szersza niż między biegunami. Badanie z 2018 roku, w którym użyto innej metody, dało ten sam promień równikowy, 4,16 promienia Słońca, i promień biegunowy 3,08 promienia Słońca.
Regulus obraca się raz na 15,9 godziny. Dla porównania Słońce potrzebuje na to około 25 dni. Na równiku powierzchnia Regulusa porusza się z prędkością równą 86% prędkości, przy której gwiazda zaczęłaby się rozpadać. Obrót odrzuca równik na zewnątrz, dlatego gwiazda jest spłaszczona.
Wybrzuszony równik jest też chłodniejszy i mniej jasny niż bieguny, a to zjawisko nazywa się ciemnieniem grawitacyjnym. W badaniu CHARA zmierzono około 15 000 stopni Celsjusza na biegunach i około 10 000 na równiku. Po raz pierwszy ciemnienie grawitacyjne zmierzono w ten sposób w szybko obracającej się gwieździe.
W 2017 roku astronomowie wykorzystali Regulusa, by po raz pierwszy wykryć polaryzację, jaką światłu obracającej się gwiazdy nadaje jej zdeformowany kształt. Światło spolaryzowane ma fale, które drgają silniej w jednym kierunku niż w innych. Efekt jest niewielki, ale potwierdził, że Regulus obraca się z prędkością bliską tej, przy której zacząłby się rozpadać.
W 2008 roku astronomowie stwierdzili, że Regulus przesuwa się tam i z powrotem co 40 dni, przyciągany przez niewidocznego towarzysza. W 2020 roku zespół wyodrębnił słabe światło towarzysza. Towarzysz ma około 0,3 masy Słońca i około 85 000 kilometrów średnicy, czyli jest mniej więcej 7 razy szerszy niż Ziemia.
Towarzysz to prawdopodobnie pozostałość gwiazdy, która straciła zewnętrzne warstwy na rzecz Regulusa. Gdy gaz przepływa z jednej gwiazdy na drugą, może to ogołocić gwiazdę oddającą gaz aż do jądra, a gwiazdę, która go przyjmuje, wprawić w obrót. Astronomowie sądzą, że w ten sposób Regulus zaczął obracać się tak szybko.