2.4 皆米!
NGC 4889 to olbrzymia galaktyka eliptyczna, najjaśniejsza galaktyka w gromadzie galaktyk w Warkoczu Bereniki. Wzdłuż najdłuższej osi ma około 250 000 lat świetlnych szerokości, licząc do standardowego poziomu słabego blasku, którego astronomowie używają do porównywania galaktyk. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów.
Galaktyka taka jak NGC 4889 nie ma wyraźnej krawędzi. Jej gwiazdy rzedną stopniowo, więc blask powoli zanika w ciemności. Aby uczciwie porównywać galaktyki, astronomowie mierzą każdą z nich do tego samego słabego poziomu jasności, zwanego D25. Na tym poziomie NGC 4889 ma na niebie około 2,6 minuty kątowej długości, przy czym minuta kątowa to jedna sześćdziesiąta stopnia.
Aby zamienić ten kąt na szerokość, trzeba znać odległość galaktyki. Zespół kierowany przez Nicholasa McConnella oszacował ją na około 336 milionów lat świetlnych, co daje szerokość około 250 000 lat świetlnych. NASA podaje bardziej zaokrągloną odległość: około 300 milionów lat świetlnych. Widziana z Ziemi, galaktyka ma kształt owalu, który jest około półtora raza dłuższy niż szeroki.
Głębsze zdjęcia pokazują, że blask sięga dalej. Siena Galaxy Atlas, który wyznacza zasięg galaktyk do słabszego poziomu w świetle czerwonym, podaje dla NGC 4889 około 4,9 minuty kątowej. Przy tej samej odległości to około 480 000 lat świetlnych. Obie wartości sięgają do różnych krawędzi i żadna z nich nie jest błędna.
NGC 4889 leży w pobliżu środka Gromady w Warkoczu Bereniki, jednej z najbogatszych gromad galaktyk w pobliżu Drogi Mlecznej. Znajduje się w gwiazdozbiorze Warkocza Bereniki. Odkrył ją astronom William Herschel, a znana jest też jako Caldwell 35.
Najmasywniejsze galaktyki to zwykle olbrzymie galaktyki eliptyczne takie jak ta, leżące w pobliżu środków gromad galaktyk. Są to gładkie, owalne zbiory głównie starych gwiazd, w których powstaje niewiele nowych. NGC 4889 ma widomą wielkość gwiazdową 11,5. Jest to miara tego, jak jasno obiekt wygląda z Ziemi, przy czym większe liczby oznaczają obiekty słabsze. Według NASA najlepiej widać ją przez duży teleskop pod ciemnym niebem.
W środku NGC 4889 znajduje się supermasywna czarna dziura. W 2011 roku zespół McConnella oszacował jej masę na około 21 miliardów razy większą od masy Słońca. Oszacowanie jest niepewne: prawdopodobny zakres wynosi od 6 do 37 miliardów. Czarna dziura w środku Drogi Mlecznej ma masę około 4 milionów razy większą od masy Słońca, więc czarna dziura w NGC 4889 jest około 5000 razy masywniejsza.
Czarnej dziury nie można zobaczyć bezpośrednio. Zespół użył teleskopów Gemini North i Keck II na Hawajach, aby zmierzyć, jak szybko poruszają się gwiazdy w pobliżu środka galaktyki. Komputerowe modele orbit tych gwiazd pokazały następnie, ile masy potrzeba do wyjaśnienia tych prędkości.