How big is Największa bryła gradu?

W 2026 roku największą zarejestrowaną pod względem średnicy bryłą gradu jest ta, która spadła w miejscowości Vivian w amerykańskim stanie Dakota Południowa 23 lipca 2010 roku. Miała 20,3 centymetra średnicy wzdłuż najdłuższej osi i ważyła 0,88 kilograma. Obie wartości są rekordami Stanów Zjednoczonych, potwierdzonymi przez krajowy komitet National Climate Extremes Committee. Meteorolodzy uznają też tę bryłę za światowy rekord średnicy.

Rozmiar

Bryła z Vivian była podłużna, a nie okrągła, więc jej oficjalna średnica to jej najdłuższy wymiar. Pracownicy biura National Weather Service w Aberdeen zmierzyli ją rano następnego dnia po burzy. Miała 8,0 cala długości, licząc kolczaste wypustki, i 47,3 centymetra w obwodzie. Kilka dni później zważono ją na wadze z miejscowej poczty: 0,879 kilograma.

Bryła prawie na pewno była większa, gdy spadła. Les Scott, mieszkaniec, który ją znalazł, powiedział, że gdy po raz pierwszy wyszedł na zewnątrz, miała 28 centymetrów średnicy. Trzymał ją w zamrażarce, ale burza wyłączyła prąd, więc bryła częściowo się roztopiła. W oficjalnych rekordach liczy się rozmiar z chwili pomiaru, a nie z chwili upadku.

Porównania rozmiarów

Bryła z Vivian miała mniej więcej pięć szóstych szerokości piłki do koszykówki, kolejnego większego obiektu w eksploratorze. Ważyła około półtora raza tyle co ta piłka.
NOAA, amerykańska agencja rządowa zajmująca się pogodą i oceanami, uznaje grad za silny od 2,5 centymetra średnicy, czyli mniej więcej tyle, ile ma amerykańska moneta 25-centowa (quarter). Bryła z Vivian była osiem razy szersza.
NOAA porównuje bryłę gradu o średnicy 10 centymetrów do piłki do softballu. Bryła z Vivian była dwa razy szersza.
Bryła z Vivian była mniej więcej dwa razy dłuższa niż koliber Anny, który ma około 10 centymetrów długości.
Ważyła mniej więcej tyle, ile 15 przeciętnych jaj kurzych.

Jak rośnie grad

Grad to lód powstający w prądach wstępujących burz, czyli w strumieniach powietrza, które unoszą się w ich wnętrzu. Prądy wstępujące unoszą krople deszczu wysoko, w bardzo zimne powietrze, gdzie zamarzają. Lód rośnie potem, gdy uderzają w niego krople ciekłej wody i zamarzają na jego powierzchni. Bryła gradu spada, gdy prąd wstępujący nie jest już w stanie utrzymać jej ciężaru.

Bryła z Vivian spadła z superkomórki, czyli burzy z obracającym się prądem wstępującym. Burze tego rodzaju dają największy grad. Ta sama burza przyniosła wiatr o prędkości do 130 kilometrów na godzinę i krótkotrwałe tornado. Grad powgniatał samochody na pobliskiej szosie, a niektóre wgniecenia miały 25 centymetrów średnicy. Bryły gradu o średnicy ponad 10 centymetrów mogą spadać z prędkością większą niż 160 kilometrów na godzinę.

Inne gigantyczne bryły gradu

Na liście rekordów pogodowych Światowej Organizacji Meteorologicznej znajduje się najcięższa bryła gradu, ale nie ma rekordu średnicy. Najcięższa ważyła 1,02 kilograma i spadła w dystrykcie Gopalganj w Bangladeszu 14 kwietnia 1986 roku. Bryła z Vivian jest najcięższą zarejestrowaną na półkuli zachodniej.

Inne bryły zbliżyły się do niej średnicą. Na podstawie nagrania oszacowano, że bryła gradu sfilmowana podczas spadania w Villa Carlos Paz w Argentynie 8 lutego 2018 roku miała 18,8–23,7 centymetra średnicy. Nie zachowano jej, więc nigdy nie zmierzono jej oficjalnie. W 2023 roku bryła gradu o średnicy 19 centymetrów, która spadła w Azzano Decimo we Włoszech 24 lipca, ustanowiła nowy rekord Europy.

Fizycy chmur, którzy badają, jak powstaje grad, zwykle bardziej interesują się masą bryły niż jej najdłuższym wymiarem. Kolce lodu mogą znacznie zwiększyć ten wymiar, nie dodając wiele do ciężaru. Inna argentyńska bryła, z tej samej burzy z 2018 roku, była o około 2 centymetrów krótsza od bryły z Vivian, ale miała tylko około połowy jej masy.