7.4 petameetrit!
Mgławica Klepsydra, znana astronomom jako MyCn 18, to obłok świecącego gazu w kształcie klepsydry, odrzucony przez umierającą gwiazdę w gwiazdozbiorze Muchy. Cała mgławica ma długość od około 6,6 do 8,3 biliona kilometrów. To od 0,7 do 0,9 roku świetlnego. Rok świetlny to odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku. Przedział wynika z niepewności co do odległości mgławicy od Ziemi.
MyCn 18 to mgławica planetarna: zewnętrzne warstwy gwiazdy podobnej do Słońca, odrzucone pod koniec jej życia i świecące wokół małego, gorącego jądra, które po niej zostało. Jej gaz tworzy dwa płaty połączone wąską talią. W badaniu z 2014 roku zbudowano trójwymiarowy model tego kształtu na podstawie zdjęć z teleskopów i pomiarów ruchu gazu. Model ma 18 sekund kątowych długości, a sekunda kątowa to 1/3600 stopnia.
W tym samym modelu każdy płat ma do 8,5 sekundy kątowej szerokości, a talia tylko 1,8 sekundy kątowej. Zamiana tych kątów na długości wymaga znajomości odległości mgławicy, którą trudno zmierzyć. Najczęściej podawana wartość, około 8000 lat świetlnych, pochodzi z metody statystycznej. Późniejsze prace wykazały, że ta metoda daje zbyt małe odległości dla mgławic o takim kształcie.
W badaniu z 2018 roku połączono dwa nowsze oszacowania i uzyskano około 10 000 lat świetlnych, z możliwym błędem około 16% w obie strony. Przy 8000 latach świetlnych klepsydra miałaby około 6,6 biliona kilometrów długości, a przy 10 000 latach świetlnych około 8,3 biliona.
Na zdjęciach wykonanych z powierzchni Ziemi MyCn 18 wyglądała jak para dużych pierścieni z mniejszym pierścieniem między nimi. W 1996 roku Kosmiczny Teleskop Hubble'a pokazał jej prawdziwy kształt: klepsydrę ze skomplikowanym wzorem „wytrawień” na ściankach. Zespół, który badał te zdjęcia, nazwał ją Mgławicą Wytrawioną Klepsydrą. Na zdjęciu z Hubble'a z 1996 roku kolor czerwony oznacza świecący azot, zielony wodór, a niebieski tlen.
Jedno z wyjaśnień tego kształtu mówi, że szybki wiatr od umierającej gwiazdy rozszerzał się wewnątrz wolniejszego obłoku gazu, który był gęstszy wokół środka niż w pobliżu biegunów. Według jednego z oszacowań klepsydra została odrzucona około 2700 lat temu.
W 2018 roku astronomowie stwierdzili, że gwiazda centralna ma towarzysza, małego czerwonego karła, który okrąża ją co 18 dni. Odkrycie wspiera od dawna podejrzewany związek między mgławicami w kształcie klepsydry a parami gwiazd oddziałujących ze sobą. Gwiazda centralna leży też nieco poza środkiem mgławicy. To samo badanie sugeruje, że może to wynikać z ruchu gwiazdy w przestrzeni.