How big is Mgławica Eskimos?

NGC 2392, od dawna nazywana potocznie Mgławicą Eskimos, to świecąca otoczka gazu odrzucona przez umierającą gwiazdę w gwiazdozbiorze Bliźniąt. Jej słaba zewnętrzna otoczka ma około 12 bilionów kilometrów średnicy, czyli około 1,2 roku świetlnego. Rok świetlny to odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku. Mgławica leży w odległości około 5600 lat świetlnych od Ziemi.

Rozmiar

NGC 2392 to mgławica planetarna: zewnętrzne warstwy gwiazdy podobnej do Słońca, odrzucone pod koniec jej życia i rozświetlone ultrafioletowym światłem gwiazdy. Ma dwie główne części. Jasna wewnętrzna otoczka o wymiarach około 18 na 15 sekund kątowych otacza gwiazdę, a słabsza, niemal okrągła zewnętrzna otoczka sięga około 23 sekund kątowych od gwiazdy. Sekunda kątowa to 1/3600 stopnia.

Przeliczenie tych kątów na długości wymaga znajomości odległości mgławicy. Pomiary z kosmicznego teleskopu Gaia, przeanalizowane w 2021 roku, dają odległość około 5600 lat świetlnych, z możliwym błędem około 8% w obie strony. W tej odległości zewnętrzna otoczka ma około 12 bilionów kilometrów średnicy, a wewnętrzna około 4,7 na 3,9 biliona kilometrów. Przed pomiarami z teleskopu Gaia szacunki odległości wahały się od około 3600 do 5900 lat świetlnych, więc większość rozmiarów opartych na nich jest mniejsza.

Porównania rozmiarów

Zewnętrzna otoczka jest około 78 000 razy szersza niż średnia odległość Ziemi od Słońca.
Jest około 1,2 raza dłuższa niż rok świetlny, jeden z kolejnych mniejszych obiektów w eksploratorze.
Jest mniej więcej dwukrotnie szersza niż Mgławica Mrugająca, inna mgławica planetarna.
Jest około 6,5 raza szersza niż odległość od Proxima Centauri do Alfa Centauri A.
Gdyby mgławicę zmniejszyć do szerokości piłki do koszykówki, orbita Neptuna wokół Słońca miałaby około 0,2 milimetra średnicy, czyli mniej więcej dwa razy tyle co szerokość ludzkiego włosa.

Komety i dżety

Zdjęcie z teleskopu Hubble'a ze stycznia 2000 roku pokazuje w zewnętrznej otoczce pierścień węzłów w kształcie komet, których ogony skierowane są od gwiazdy jak szprychy koła. Główki wszystkich węzłów wydają się leżeć mniej więcej w tej samej odległości od gwiazdy, co jest wskazówką, jak powstały. Jedna z hipotez głosi, że powstają tam, gdzie szybko poruszający się gaz zderza się z wolniejszym gazem.

Zewnętrzna otoczka rozszerza się z prędkością około 16 kilometrów na sekundę, wewnętrzna z prędkością do około 120 kilometrów na sekundę, a para wąskich dżetów z prędkością około 180 kilometrów na sekundę. Promieniowanie rentgenowskie, które zaobserwowało należące do NASA Obserwatorium Rentgenowskie Chandra, pokazuje gaz ogrzany do około miliona stopni w pobliżu środka. Gwiazda zaczęła zrzucać zewnętrzne warstwy około 10 000 lat temu.

Odkrycie i nazwa

William Herschel odkrył NGC 2392 w 1787 roku. Podobnie jak Mgławica Mrugająca, NGC 2392 wydaje się zanikać, gdy obserwator patrzy przez teleskop prosto na jej gwiazdę centralną, i pojawiać się ponownie, gdy spojrzy lekko w bok.

Przydomek wziął się z jej wyglądu: astronomowie opisują zewnętrzną otoczkę jako kaptur, a pierścień węzłów w kształcie komet na niej jako futro przy kapturze. W 2020 roku NASA przestała używać przydomka Mgławica Eskimos. Podała, że słowo to jest powszechnie postrzegane jako kolonialne określenie o rasistowskiej historii, narzucone rdzennym ludom Arktyki. NASA oświadczyła, że od tej pory będzie używać wyłącznie oficjalnej nazwy, NGC 2392.