How big is Charon?

Charon jest największym z pięciu księżyców Plutona i ma około 1212 kilometrów średnicy. To nieco więcej niż połowa szerokości samego Plutona. Żaden inny znany księżyc nie jest tak duży w stosunku do ciała, wokół którego krąży.

Rozmiar

Najlepszy pomiar rozmiaru Charona pochodzi od sondy NASA New Horizons, która przeleciała obok Plutona i Charona 14 lipca 2015 roku. Naukowcy wyznaczyli krawędź Charona na zdjęciach sondy i otrzymali średni promień 606 kilometrów, plus minus 1 kilometr. Oznacza to, że Charon ma 1212 kilometrów średnicy.

Charon jest okrągły. W tym samym badaniu nie wykryto mierzalnego spłaszczenia na biegunach, czyli mniej niż pół procenta. Wcześniejsze pomiary z Ziemi, w których mierzono, jak długo Charon zasłaniał światło odległej gwiazdy, dały podobny promień.

Porównania rozmiarów

Gdyby Plutona zmniejszyć do rozmiarów piłki do koszykówki, Charon byłby kulą o średnicy około 12 centymetrów, krążącą w odległości zaledwie około 2 metrów. Gdyby zamiast tego Ziemię zmniejszyć do rozmiarów piłki do koszykówki, Księżyc byłby piłką tenisową w odległości około 7 metrów.
Księżyc jest około 2,9 raza szerszy niż Charon, a Ziemia około 10 razy szersza.
Quaoar, kolejny mniejszy okrągły świat w eksploratorze, ma około 1090 kilometrów średnicy, więc Charon jest o około 11% szerszy.
Pas kanionów na Charonie ma ponad 1600 kilometrów długości, czyli około cztery razy więcej niż długość Wielkiego Kanionu.

Twarzą w twarz

Charon okrąża Plutona raz na 6,4 dnia, a Pluton obraca się wokół własnej osi raz w tym samym czasie. W rezultacie ta sama strona Charona jest zawsze zwrócona ku Plutonowi, a ta sama strona Plutona ku Charonowi. Zjawisko to nazywa się wzajemną synchronizacją pływową. Z Plutona Charon nigdy nie wschodzi ani nie zachodzi, lecz wisi nad tym samym miejscem na powierzchni Plutona.

Odległość między nimi to tylko około 19 600 kilometrów, mniej więcej osiem razy więcej niż szerokość Plutona. Dla porównania Księżyc jest oddalony od Ziemi o około 30 szerokości Ziemi. Ponieważ Charon jest tak duży i tak blisko, Pluton i Charon bywają nazywane podwójną planetą karłowatą.

Odkrycie i nazwa

James Christy i Robert Harrington odkryli Charona w czerwcu 1978 roku w Amerykańskim Obserwatorium Marynarki Wojennej (U.S. Naval Observatory) we Flagstaff w stanie Arizona. Nie szukali księżyców, tylko próbowali dokładnie wyznaczyć orbitę Plutona. Christy zauważył, że Pluton na niektórych zdjęciach wygląda na wydłużony, a wybrzuszenie przemieszcza się wokół Plutona co 6,39 dnia. Znalazł takie samo wydłużenie na starszych zdjęciach, a kolejne zdjęcia potwierdziły, że to księżyc.

Christy nadał księżycowi nazwę na cześć Charona, mitycznego przewoźnika, który przewoził dusze przez rzekę Acheron, jedną z rzek otaczających zaświaty boga Plutona. Wybrał tę nazwę także dlatego, że jej pierwsze cztery litery zgadzały się z pierwszymi czterema literami imienia jego żony, Charlene.

Popękana, czerwonawa powierzchnia

Sonda New Horizons odkryła świat znacznie bardziej zróżnicowany, niż oczekiwało wielu naukowców, z górami, kanionami i osuwiskami. Pod względem koloru najbardziej uderzającą cechą Charona jest czerwonawy obszar wokół jego północnego bieguna, nieformalnie nazwany Mordor Macula.

Pas pęknięć i kanionów biegnie przez całą tarczę Charona i w niektórych miejscach jest dwa razy głębszy niż Wielki Kanion. Równiny na południe od tego pasa mają mniej kraterów, więc są młodsze. Jedna z dyskutowanych hipotez mówi, że ocean wewnątrz Charona dawno temu zamarzł, a zmiana objętości spowodowała pęknięcie skorupy.