How big is Mały Obłok Magellana?

Mały Obłok Magellana to galaktyka karłowata, jedna z galaktyk okrążających Drogę Mleczną, oddalona od Ziemi o około 200 000 lat świetlnych. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. Mierzona do standardowego, słabego poziomu jasności, galaktyka ma około 19 000 lat świetlnych długości. Z półkuli południowej można ją dostrzec gołym okiem.

Rozmiar

Blask galaktyki słabnie stopniowo ku jej brzegom. Aby rzetelnie porównać galaktyki, astronomowie często mierzą każdą z nich do tego samego, bardzo słabego poziomu jasności. Tak zmierzona szerokość nazywa się D25.

Dwa duże katalogi galaktyk, z 1991 i 2003 roku, podają dla Małego Obłoku Magellana D25 wynoszące 316 minut kątowych, czyli około 5,3 stopnia nieba. Minuta kątowa to sześćdziesiąta część stopnia. W drugim kierunku galaktyka jest węższa: ma 186–234 minut kątowych.

Aby zamienić kąt na niebie na rzeczywisty rozmiar, trzeba znać odległość. W badaniu z 2020 roku wykorzystano gwiazdy podwójne zaćmieniowe, czyli pary gwiazd, które podczas obiegu wzajemnie przesłaniają się.

W tym badaniu ustalono, że środek galaktyki leży w odległości 62 440 parseków, przy czym parsek to około 3,26 roku świetlnego. To około 204 000 lat świetlnych. Przy takiej odległości galaktyka ma około 5700 parseków (19 000 lat świetlnych) długości i 11 000–14 000 lat świetlnych szerokości.

Galaktyka jest też głęboka: rozciąga się daleko w stronę Ziemi i od niej. W tym samym badaniu najbliższa i najdalsza ze zmierzonych gwiazd różniły się odległością o około 10 000 parseków (33 000 lat świetlnych). Widziana z Ziemi, galaktyka jest wydłużona i silnie nachylona.

Porównania rozmiarów

Mierzony w ten sam sposób, Wielki Obłok Magellana ma około 30 000 lat świetlnych długości, czyli jest około 1,6 raza dłuższy niż jego mniejszy sąsiad.
Dysk Drogi Mlecznej, o średnicy około 100 000 lat świetlnych, jest około pięciokrotnie dłuższy niż Mały Obłok Magellana.
Na niebie Mały Obłok Magellana jest około 10 razy dłuższy niż szerokość Księżyca w pełni.
Gdyby dysk Drogi Mlecznej zmniejszyć do szerokości piłki do koszykówki, Mały Obłok Magellana miałby około 4,5 centymetra długości i znajdowałby się w odległości około 49 centymetrów.

Znany od ponad tysiąca lat

Najstarszy zachowany zapis o Obłokach Magellana znajduje się w Księdze gwiazd stałych, napisanej w 964 roku przez perskiego astronoma Abd ar-Rahmana as-Sufiego. Mały Obłok Magellana nosi imię podróżnika Ferdynanda Magellana. Nawigatorzy, w tym Magellan, korzystali z Małego Obłoku Magellana, aby łatwiej odnajdywać drogę przez oceany.

Bliski wgląd we wczesny Wszechświat

Astronomowie nazywają metalami wszystkie pierwiastki cięższe od wodoru i helu. Mały Obłok Magellana zawiera mniej metali niż Droga Mleczna: jego gwiazdy mają w stosunku do wodoru około jednej dziesiątej tej ilości żelaza, jaką ma Słońce. Panujące w nim warunki przypominają te w galaktykach około 2 do 3 miliardów lat po Wielkim Wybuchu, gdy Wszechświat tworzył gwiazdy w najszybszym tempie. Dzięki temu jest to pobliskie miejsce do badania tego, jak wtedy powstawały gwiazdy.

W galaktyce najaktywniejszym obszarem powstawania gwiazd jest NGC 346, jedyna masywna gromada, w której wciąż szybko powstają gwiazdy. Ponieważ pył składa się głównie z metali, astronomowie spodziewali się tam niewiele pyłu. W 2023 roku Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba wykrył jednak pył w dyskach wokół młodych gwiazd w NGC 346. Po raz pierwszy wykryto pył w dyskach tego rodzaju. Zespół zasugerował, że planety skaliste mogły powstać wcześniej w historii Wszechświata, niż sądzili astronomowie.