1.24 zettametry!
NGC 1232 to duża galaktyka spiralna w gwiazdozbiorze Erydana, oddalona o około 60 milionów lat świetlnych. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. Jej dysk ma około 130 000 lat świetlnych szerokości. Jest mniej więcej 1,3 raza szerszy niż dysk Drogi Mlecznej. Galaktyka jest zwrócona ku Ziemi niemal frontem, więc jej ramiona spiralne są w pełni widoczne.
Z Ziemi NGC 1232 zajmuje na niebie obszar o wymiarach około 6,7 na 7,8 minuty kątowej, czyli około jednej czwartej szerokości Księżyca w pełni. Minuta kątowa to sześćdziesiąta część stopnia. Trzeci Katalog Referencyjny Jasnych Galaktyk, w którym galaktyki mierzy się do miejsca, gdzie ich blask słabnie do ustalonego poziomu, podaje szerokość 7,4 minuty kątowej.
Aby zamienić ten kąt na szerokość, trzeba znać odległość do galaktyki. W badaniu z 2013 roku wykorzystano średnią z dziewięciu opublikowanych oszacowań: 18,7 miliona parseków, przy czym parsek to około 3,26 roku świetlnego. To około 61 milionów lat świetlnych, z czego wynika, że galaktyka ma około 120 000–140 000 lat świetlnych szerokości. Niepewność odległości wynosi około 14%, a taka sama niepewność dotyczy szerokości.
W komunikacie prasowym Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) z 1998 roku podano szerokość około 200 000 lat świetlnych, czyli dwa razy tyle, ile ma Droga Mleczna. Była to szerokość całego zdjęcia, a nie samej galaktyki, przy stosowanej wtedy odległości 100 milionów lat świetlnych. Przy odległości około 60 milionów lat świetlnych to samo zdjęcie ma około 120 000 lat świetlnych szerokości.
ESO sfotografowało NGC 1232 21 września 1998 roku za pomocą FORS1, nowego instrumentu Very Large Telescope. Zdjęcie łączy trzy ekspozycje, wykonane w świetle ultrafioletowym, niebieskim i czerwonym. Jego kolory pokazują różne rodzaje gwiazd: starsze, czerwonawe gwiazdy wypełniają centrum, a wzdłuż ramion spiralnych ciągną się młode niebieskie gwiazdy i liczne obszary powstawania gwiazd.
Obok NGC 1232 na zdjęciu widać mniejszą galaktykę, NGC 1232A. Galaktyka NGC 1232A leży dalej niż NGC 1232 i prawdopodobnie nie oddziałuje z nią.
Zdjęcia z Obserwatorium Rentgenowskiego Chandra NASA, opublikowane w 2013 roku, ukazały w NGC 1232 olbrzymi obłok gazu o temperaturze prawie 6 milionów stopni Celsjusza. Tak gorący gaz świeci tylko w promieniach rentgenowskich. Prawdopodobną przyczyną jest galaktyka karłowata, która uderza w NGC 1232 i wywołuje falę uderzeniową, podobną do grzmotu dźwiękowego. Najjaśniejsza część obłoku ma około 23 600 lat świetlnych średnicy, czyli około jednej czwartej szerokości dysku Drogi Mlecznej.
Jeśli się to potwierdzi, będzie to pierwsze zderzenie tego rodzaju wykryte wyłącznie w promieniach rentgenowskich. Obłok ma masę od 40 000 do 3 milionów razy większą od masy Słońca, zależnie od kształtu obłoku. Zderzenie powinno trwać około 50 milionów lat, a gorący gaz powinien nadal świecić przez okres od kilkudziesięciu do kilkuset milionów lat.