1,600 yottametre!
Evren, uzayın tamamı ve içindeki her şeydir. Ne kadar büyük olduğunu kimse bilmiyor ve sonsuz olabilir. Yukarıda gösterilen büyüklük, 1.600 yottametre (yaklaşık 170 milyar ışık yılı), bir ölçüm değildir. Bir ışık yılı, ışığın bir yılda kat ettiği uzaklıktır.
Ölçülebilen kısım, Büyük Patlama’dan bu yana ışığın Dünya’ya ulaşmaya vakit bulduğu bölge olan gözlemlenebilir evrendir. Yaklaşık 93 milyar ışık yılı genişliğindedir. Evrenin tamamı muhtemelen çok daha büyüktür, ama şimdiye kadar büyüklüğüne yalnızca sınır getirilebildi; büyüklüğü ölçülemedi.
Sınır koymanın bir yolu uzayın şeklini ölçmektir. Uzay, bir topun yüzeyi gibi kendi üzerine kıvrılıyorsa, evrenin büyüklüğü sonlu olur. Planck uydusunun ölçümleri, gökada taramalarıyla birleştirildiğinde uzayın yaklaşık yüzde 0,2 hata payıyla düz olduğunu gösteriyor.
2011’de yapılan bir analiz bu gibi ölçümleri bir araya getirdi. Yüzde 99 güvenle, evrenin hacminin gözlemlenebilir evrenin hacminin en az 251 katı olduğunu buldu. Uzay tam olarak düzse ya da öbür yönde eğriyse ve alışılmadık bir şekli yoksa, evren sonsuza dek sürer.
Uzay, kendi üzerine sarılıyorsa eğrilmeden de sonlu olabilir. Bazı video oyunları böyle çalışır: ekranın bir kenarından çıkan bir gemi, karşı kenardan geri gelir. Böyle bir evrende, aynı bölgeden gelen ışık Dünya’ya birden fazla yönden ulaşabilir.
Erken evrenden kalan soluk ışıma olan kozmik mikrodalga arka plan ışınımı, o zaman gökyüzünün farklı yerlerinde sıcak ve soğuk noktalardan oluşan eşleşen daireler gösterirdi. 2004’te bir ekip, NASA’nın WMAP uzay aracının haritalarında bu tür daireleri aradı. Yarıçapı 25 dereceden büyük, eşleşen hiçbir daire bulamadılar.
Geniş bir olası şekil aralığı için bu, genişliği 24 gigaparsekten küçük bir evreni dışlar; bir gigaparsek yaklaşık 3,26 milyar ışık yılıdır. Arama, daha büyük ve kendi üzerine sarılan evrenleri ya da sonsuz bir evreni dışlayamadı.