WOH G64 to gwiazda w Wielkim Obłoku Magellana, niewielkiej galaktyce okrążającej Drogę Mleczną. Od dawna zalicza się ją do czerwonych nadolbrzymów. Gwiazda jest oddalona o około 160 000 lat świetlnych od Ziemi. Rok świetlny, czyli odległość, jaką światło pokonuje w ciągu roku, to około 9,46 biliona kilometrów. W badaniu z 2009 roku oszacowano, że widoczna powierzchnia gwiazdy miała około 2,1 miliarda kilometrów średnicy, czyli mniej więcej 1540 razy tyle co szerokość Słońca. Od tamtej pory gwiazda się zmieniła, a w 2026 roku astronomowie nie są zgodni co do jej obecnego rozmiaru.

Rozmiar

Sekunda kątowa to 1/3600 stopnia. Z odległości, w jakiej znajduje się WOH G64, gwiazda o średnicy 2,1 miliarda kilometrów ma zaledwie około 0,3 tysięcznej części sekundy kątowej szerokości. Tak szeroko wygląda ludzki włos o grubości około 0,1 milimetra, gdy patrzy się na niego z odległości około 70 kilometrów.

Szerokość gwiazdy ustala się na podstawie temperatury jej powierzchni i całkowitej ilości światła, które wysyła. To trudne, ponieważ WOH G64 jest owinięta grubym kokonem pyłu, który ukrywa dużą część jej światła. W 2008 roku zespół kierowany przez Keiichiego Ohnakę zbudował model pyłu i oszacował, że promień gwiazdy jest 1730 razy większy niż promień Słońca, a średnica wynosi około 2,4 miliarda kilometrów.

W 2009 roku zespół kierowany przez Emily Levesque zmierzył temperaturę powierzchni gwiazdy: około 3400 kelwinów, w skali, która zaczyna się od zera bezwzględnego. To temperatura wyższa niż 3200 kelwinów, które przyjął zespół z 2008 roku. Badacze wyznaczyli promień równy 1540 promieniom Słońca, z niepewnością 5%, więc gwiazda miała 2,0–2,2 miliarda kilometrów średnicy. Oba oszacowania opisują gwiazdę sprzed około 2014 roku.

Porównania rozmiarów

Według oszacowania z 2009 roku WOH G64 jest około 1540 razy szersza niż Słońce, które ma około 1,39 miliona kilometrów średnicy.
Gdyby gwiazda zajęła miejsce Słońca, jej powierzchnia sięgałaby na odległość około 7,2 jednostki astronomicznej, poza orbitę Jowisza i na trzy czwarte drogi do orbity Saturna. Jednostka astronomiczna to średnia odległość Ziemi od Słońca, około 150 milionów kilometrów.
Jest szersza o około jedną dwunastą od VY Canis Majoris, jednego z najszerszych czerwonych nadolbrzymów znanych w Drodze Mlecznej w 2024 roku.
Gdyby Słońce zmniejszyć do rozmiarów piłki do koszykówki, WOH G64 byłaby kulą o średnicy około 370 metrów, czyli więcej niż długość trzech boisk do futbolu amerykańskiego.

Pierwsze zbliżenie gwiazdy w innej galaktyce

W 2024 roku astronomowie opublikowali pierwsze zbliżenie gwiazdy znajdującej się w innej galaktyce. Wykonali je za pomocą interferometru Very Large Telescope Interferometer, który łączy światło z kilku teleskopów. Widać na tym zbliżeniu jajowaty kokon pyłu tuż wokół WOH G64, o długości około 200 jednostek astronomicznych. To ponad trzy razy tyle, ile wynosi szerokość orbity Neptuna.

Zespół sugerował, że wydłużony kształt kokonu pochodzi od materii, którą gwiazda zrzuciła, albo od niewidocznej gwiazdy towarzyszącej. Badacze stwierdzili też, że w ciągu poprzedniego dziesięciolecia gwiazda przygasła.

Gwiazda w trakcie przemiany

Z badania opublikowanego w 2026 roku wynika, że WOH G64 pojaśniała w świetle widzialnym między połową 2013 a połową 2014 roku. Temperatura jej powierzchni wzrosła o ponad 1000 kelwinów. Zespół doszedł do wniosku, że gwiazda stała się żółtym hiperolbrzymem, czyli gorętszym rodzajem nadolbrzyma, i że ma gwiazdę towarzyszącą.

Obecny promień gwiazdy badacze określili na około 800 promieni Słońca. To mniej więcej połowa jej dawnego rozmiaru i wartość bliska promieniowi Betelgezy. Nazwali tę wartość orientacyjną, a nie ostateczną.

Dwaj astronomowie, Jacco van Loon i Keiichi Ohnaka, mają inne zdanie. Od listopada 2024 do grudnia 2025 roku zebrali widma gwiazdy, rozszczepiając jej światło na barwy. Widma te wciąż pokazują ciemne pasma gazowego tlenku tytanu, co świadczy o czerwonym nadolbrzymie. Astronomowie przekonują, że WOH G64 nadal jest czerwonym nadolbrzymem o bardzo rozciągniętej zewnętrznej atmosferze i być może nigdy nie przestała nim być.

Źródła

The Physical Properties of the Red Supergiant WOH G64: The Largest Star Known?. Levesque et al., The Astronomical Journal, 2009.
Spatially resolved dusty torus toward the red supergiant WOH G64 in the Large Magellanic Cloud. Ohnaka et al., Astronomy & Astrophysics, 2008.
Imaging the innermost circumstellar environment of the red supergiant WOH G64 in the Large Magellanic Cloud. Ohnaka et al., Astronomy & Astrophysics, 2024.
Astronomers take the first close-up picture of a star outside our galaxy. European Southern Observatory, 2024.
The dramatic transition of the extreme Red Supergiant WOH G64 to a Yellow Hypergiant. Muñoz-Sanchez et al., Nature Astronomy, 2026.
A phoenix rises from the ashes: WOH G64 is still a red supergiant, for now. van Loon and Ohnaka, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2026.
Fundamental properties and atmospheric structure of the red supergiant VY CMa based on VLTI/AMBER spectro-interferometry. Wittkowski et al., Astronomy & Astrophysics, 2012.
Red Supergiant Candidates for Multimessenger Monitoring of the Next Galactic Supernova. Healy et al., Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 2024.
Standing on the shoulders of giants: New mass and distance estimates for Betelgeuse. Joyce et al., The Astrophysical Journal, 2020.
Sun Fact Sheet. NASA, 2024.
Jupiter Fact Sheet. NASA, 2024.
Saturn Fact Sheet. NASA, 2025.
Neptune Fact Sheet. NASA, 2024.
Measuring the Universe. International Astronomical Union.
Just How Small Is "Nano"?. National Nanotechnology Initiative.
Official Basketball Rules 2026: Basketball Equipment. FIBA, 2026.
2026 NFL Rulebook. National Football League, 2026.

Report a Problem

for WOH G64