Albatros wędrowny (Diomedea exulans) to duży ptak morski, który żeruje nad Oceanem Południowym i gnieździ się na wyspach w pobliżu Antarktydy. W 2026 roku ma największą rozpiętość skrzydeł spośród wszystkich żyjących ptaków. Rozpiętość jego skrzydeł, mierzona od czubka do czubka, wynosi średnio około 3 metrów, a dochodzi do prawie 3,5 metra.

Rozmiar

Rozpiętość skrzydeł ptaka to odległość między końcami w pełni rozłożonych skrzydeł. W badaniu lotu wielkich ptaków z 2022 roku przyjęto dla albatrosa wędrownego średnią rozpiętość skrzydeł 3,05 metra, obliczoną na podstawie pomiarów samców i samic. Australian Museum podaje rozpiętość skrzydeł prawie 3,5 metra. Samice są nieco mniejsze od samców.

Skrzydła są długie i bardzo wąskie. Przy łącznej powierzchni około 0,61 metra kwadratowego mają średnio tylko około 20 centymetrów od przedniej krawędzi do tylnej, a ich rozpiętość jest około 15 razy większa niż ta szerokość. Dorosłe samce ważą około 9,8 kilograma, a samice około 7,7 kilograma.

Porównania rozmiarów

Rozpiętość skrzydeł 3,05 metra jest około 1,8 raza większa niż wzrost osoby mierzącej 1,7 metra.
Taka sama rozpiętość odpowiada wysokości obręczy kosza do koszykówki, czyli 3,05 metra nad podłogą.
W badaniu z 2022 roku jako największe znane latające ptaki wskazano dwa wymarłe gatunki. Jeden z nich, Pelagornis sandersi, żył około 25–28 milionów lat temu, a rozpiętość skrzydeł obu gatunków oszacowano na 6–7 metrów, czyli około dwa razy więcej niż u albatrosa wędrownego.
Albatros wędrowny ma około trzykrotnie większą rozpiętość skrzydeł niż typowy dorosły Rhamphorhynchus, wymarły gad latający, którego skrzydła miały rozpiętość około 1 metra.

Lot bez machania skrzydłami

Albatrosy wędrowne spędzają większość życia w powietrzu, lądując tylko po to, by się rozmnażać i żerować. Odnotowano, że jeden obrączkowany ptak pokonał 6000 kilometrów w 12 dni, czyli około 500 kilometrów dziennie.

Na znacznej części tej trasy energii do lotu dostarcza wiatr, a nie mięśnie ptaka. Nad oceanem wiatr wieje szybciej na większej wysokości niż tuż nad falami. Albatros czerpie energię z wiatru, wznosząc się i opadając przez tę zmianę prędkości wiatru. Ten sposób lotu nazywa się szybowaniem dynamicznym. Badanie z 2012 roku, w którym śledzono ptaki za pomocą GPS, wykazało, że powtarzane łuki w górę i w dół dają dość energii, by pokryć to, co ptak traci przez opór powietrza.

Wychowywanie pisklęcia

Ptaki łączą się w pary na całe życie i rozmnażają się co dwa lata na wyspach w pobliżu Antarktydy, między innymi na Georgii Południowej oraz na wyspach Crozeta, Kerguelena i Księcia Edwarda. Gniazdo to kopiec z błota i roślin na odsłoniętym grzbiecie blisko morza. Pisklę wykluwa się z jaja po około 78 dniach. Gdy pisklę jest małe, jedno z rodziców siedzi na gnieździe, a drugie szuka pożywienia.

Pisklę przebywa w gnieździe około 9 miesięcy, zanim zacznie latać. Wyrośnięcie pełnego dorosłego upierzenia może zająć młodemu albatrosowi do dziewięciu lat.

Źródła

Wandering Albatross. Australian Museum.
How did extinct giant birds and pterosaurs fly? A comprehensive modeling approach to evaluate soaring performance. Goto et al., PNAS Nexus, 2022.
Flying at No Mechanical Energy Cost: Disclosing the Secret of Wandering Albatrosses. Sachs et al., PLoS ONE, 2012.
ACAP Species Assessment: Wandering Albatross Diomedea exulans. Agreement on the Conservation of Albatrosses and Petrels, 2009.
A giant specimen of Rhamphorhynchus muensteri and comments on the ontogeny of rhamphorhynchines. Hone and McDavid, PeerJ, 2025.
Official Basketball Rules 2026: Basketball Equipment. FIBA, 2026.

Report a Problem

for Albatros wędrowny