Statua Wolności to miedziany posąg kobiety w szacie, trzymającej wzniesioną pochodnię, stojący na Wyspie Wolności w porcie nowojorskim. Od ziemi do czubka pochodni ma 93 metry wysokości. Ta wysokość obejmuje kamienny cokół; sama statua od podstawy do pochodni ma 46 metrów. Statua była darem narodu francuskiego i została odsłonięta w 1886 roku.

Rozmiar

Amerykańska Służba Parków Narodowych (National Park Service), która zarządza pomnikiem, podaje pełną wysokość jako 92,99 metra, od ziemi do czubka płomienia. Nieco ponad połowę tej wysokości stanowi cokół, którego szczyt jest 46,94 metra nad ziemią. Na nim stoi miedziana figura, która od pięty do czubka głowy ma 33,86 metra, a ponad głową wznosi się podniesione ramię z pochodnią. Po ukończeniu w 1886 roku statua była najwyższą budowlą w Nowym Jorku.

Części figury mają gigantyczne rozmiary. Prawe ramię ma 12,8 metra długości, głowa od brody do czubka ma 5,26 metra, a palec wskazujący ma 2,44 metra długości. Tablica w lewej dłoni ma 7,19 metra długości. Przy silnym wietrze statua może kołysać się nawet do 7,6 centymetra, a pochodnia nawet do 15 centymetrów.

Porównania rozmiarów

Sama figura, od pięty do głowy, jest około 20 razy wyższa niż osoba o wzroście 1,7 metra.
Palec wskazujący jest dłuższy, niż ta osoba jest wysoka, a głowa od brody do czubka ma wysokość mniej więcej trzech takich osób.
Wysokość pomnika od ziemi do pochodni jest około 1,2 raza większa niż długość samolotu pasażerskiego Boeing 747-8, który ma 76,25 metra długości.
Pełna wysokość pomnika to około 85% długości boiska do futbolu amerykańskiego, które wraz z polami punktowymi ma 110 metrów długości.

Jak zbudowano statuę

W 1865 roku francuski uczony Édouard de Laboulaye zaproponował, by Francja podarowała Stanom Zjednoczonym statuę przedstawiającą wolność. Zaprojektował ją rzeźbiarz Frédéric-Auguste Bartholdi. Statuę sfinansowali Francuzi, a Amerykanie zebrali pieniądze na cokół, który zaprojektował architekt Richard Morris Hunt.

Skóra statui jest wykonana z miedzianych arkuszy o grubości około 2,4 milimetra, czyli mniejszej niż grubość dwóch położonych razem amerykańskich jednocentówek. Arkusze wiszą na żelaznym szkielecie zaprojektowanym przez Gustave'a Eiffla, zanim zbudował on Wieżę Eiffla. Statuę zmontowano w Paryżu, rozebrano i przewieziono statkiem przez Atlantyk; dotarła do Nowego Jorku 17 czerwca 1885 roku. Ponownie złożona na cokole, została odsłonięta 28 października 1886 roku.

Zielona miedź i pochodnia

Po ukończeniu statua miała brązowy kolor amerykańskiej jednocentówki. W ciągu około 30 lat jej miedź weszła w reakcję z powietrzem i utworzyła zieloną powłokę, zwaną patyną, którą statua ma dziś.

Pochodnia, którą statua trzyma dziś, jest drugą w jej historii. Pierwszą zdjęto w 1984 roku i jest wystawiona w muzeum na Wyspie Wolności. Pochodnia, która zastąpiła pierwszą, ma miedziany płomień pokryty 24-karatowym złotem. W dzień płomień odbija światło słoneczne, a w nocy jest oświetlany reflektorami.

Źródła

Report a Problem

for Statua Wolności