50 mikrometry!
Muł to osad zbudowany z ziaren drobniejszych od piasku, ale grubszych od gliny, a definiuje go rozmiar tych ziaren. Pokazane tutaj 50 mikrometrów to ziarno gruboziarnistego mułu, leżące na górnej granicy mułu w systemie Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA). Mikrometr to milionowa część metra, więc 50 mikrometrów to 0,05 milimetra.
Rozmiar to nominalna średnica jednego ziarna, czyli miara służąca do sortowania ziaren na klasy wielkości. Istnieje kilka systemów klas wielkości i wyznaczają one nieco inne granice.
Podręcznik USDA do badania gleb zalicza do mułu ziarna o średnicy od 2 do 50 mikrometrów. Drobniejsze ziarna to glina, a większe, do 2 milimetrów, to piasek. Ziarna o średnicy 20–50 mikrometrów to muł gruboziarnisty.
Geolodzy używają skali Wentwortha, opublikowanej w 1922 roku, w której muł obejmuje ziarna od około 4 do 62,5 mikrometra. Ziarno o średnicy 50 mikrometrów zalicza się do mułu w obu systemach.
Lodowce wytwarzają muł. Ścierają leżące pod nimi podłoże skalne na drobny proszek zwany mączką skalną, zbudowany z cząstek skały wielkości mułu. Strumienie wody roztopowej odprowadzają większość materiału, który lodowiec zetrze, a mączka skalna w nich nadaje rzekom lodowcowym szary kolor.
Muł unosi także wiatr. Muł naniesiony przez wiatr, który osadził się w pokładach na tyle grubych, że da się je rozpoznać i zaznaczyć na mapie, nazywa się lessem. Less może mieć wiele dziesiątek metrów grubości, a duża jego część powstała z mączki skalnej. Większość lessu narosła w okresach glacjalnych, czyli w chłodnych okresach, gdy rozrastały się lądolody. Było wtedy więcej luźnego osadu, a ląd był suchszy, bardziej wietrzny i mniej porośnięty roślinami.
W terenie gleboznawcy oceniają, ile gleba zawiera piasku, mułu i gliny, głównie dotykiem, rozcierając ją w palcach. Piasek jest szorstki, a jego ziarna można zobaczyć pojedynczo. Muł jest gładki, zarówno suchy, jak i mokry, a pojedynczego ziarna mułu nie widać bez powiększenia. Gleby bogate w muł mają własne nazwy, na przykład glina pylasta.