1.5 micrometer!
W 2026 roku pokazany tu wirus, Pithovirus sibericum, należy do największych znanych wirusów. Jego owalne cząstki mają zwykle około 1,5 mikrometra długości, mierzone od jednego końca do drugiego. Mikrometr to milionowa część metra. Wiele pospolitych wirusów ma tylko około 0,1 mikrometra średnicy, więc długość cząstki Pithovirus jest około 15 razy większa niż ich szerokość. Naukowcy opisali ten wirus w 2014 roku, po przywróceniu go do życia z zamarzniętego gruntu na Syberii, liczącego ponad 30 000 lat.
Cząstki Pithovirus mają kształt wydłużonych jaj, z zatyczką na jednym końcu, którą badacze nazywają korkiem. Gdy po raz pierwszy zmierzono je mikroskopem elektronowym, cząstki miały około 1,5 mikrometra długości i 0,5 mikrometra szerokości. To sprawiło, że Pithovirus stał się większy niż pandorawirusy, poprzednio największe znane wirusy, których cząstki mają około 1 mikrometra długości.
Pierwsze pomiary wykonano na cząstkach, które zostały utrwalone chemicznie i pocięte na cienkie plasterki. W 2017 roku badacze zamrozili całe cząstki i zobrazowali je w stanie bliższym naturalnemu. Większość miała 1,35–1,65 mikrometra długości i 0,75–0,85 mikrometra szerokości. Najmniejsze miały około 0,9 mikrometra długości, a największe około 2,5 mikrometra.
Tak duże cząstki można zobaczyć w zwykłym mikroskopie świetlnym. Pithovirus dostrzeżono w ten sposób po raz pierwszy, jako owalne cząstki namnażające się w hodowli laboratoryjnej.
Odpowiedź zależy od tego, co się mierzy i które doniesienia się uwzględnia. Wirus Tupanvirus, opisany w 2018 roku, ma głowę o średnicy około 0,45 mikrometra, połączoną z długim ogonem. Jego cząstki mają średnio około 1,2 mikrometra długości, ale niektóre sięgają 2,3 mikrometra, ponieważ długość ich ogonów jest różna.
W 2019 roku badacze donieśli o wrzecionowatych cząstkach, które miały ponad 4 mikrometry długości, na wykonanych mikroskopem elektronowym zdjęciach strzałek, małych zwierząt morskich. Doszli do wniosku, że te cząstki to wirusy, najdłuższe, o jakich dotąd doniesiono. Zalecali też zbadanie genów tych cząstek, aby dowiedzieć się o nich więcej.
Pithovirus pochodził z próbki wiecznej zmarzliny, czyli trwale zamarzniętego gruntu, pobranej w 2000 roku w północno-wschodniej części Syberii. Warstwa, z której pochodził, ma ponad 30 000 lat, co ustalono za pomocą datowania radiowęglowego. Badacze zmieszali próbkę z hodowlą ameb, organizmów jednokomórkowych, a wirus zaczął się w nich namnażać.
Zespół wybrał ameby, ponieważ wirusy, które je zakażają, są bezpiecznym sposobem sprawdzenia, czy prastare wirusy nadal mogą być zakaźne. Badacze zasugerowali, że wieczna zmarzlina rozmrożona przez globalne ocieplenie, górnictwo lub wiercenia mogłaby pewnego dnia uwolnić wirusy szkodliwe dla ludzi lub zwierząt.