110 pikometry!
Atom wodoru to najprostszy atom: jeden elektron utrzymywany przez jeden proton. Mierzony jako dwukrotność promienia Bohra, ma około 0,11 nanometra średnicy, czyli 110 pikometrów. Nanometr to miliardowa część metra, a pikometr to tysięczna część nanometra.
Atom nie ma twardej krawędzi. Jego elektron nie porusza się po stałym torze jak planeta. Fizyka kwantowa opisuje elektron raczej jako chmurę prawdopodobieństwa: elektron najprawdopodobniej znajduje się w pewnej konkretnej odległości od jądra, a dalej od niego jest to mniej prawdopodobne. Dlatego chemicy definiują rozmiar atomu na kilka sposobów i każdy daje inną liczbę.
Pokazana tu wartość to dwukrotność promienia Bohra. Promień Bohra, 52,9 pikometra, to odległość od protonu, w której elektron najprawdopodobniej się znajduje. Dwa razy tyle to 106 pikometrów, co po zaokrągleniu daje 110. Nazwa upamiętnia Nielsa Bohra, którego model atomu z 1913 roku umieszczał elektron na orbicie kołowej o dokładnie takim promieniu.
Inne definicje dają inne rozmiary. Dwa atomy wodoru połączone w cząsteczkę mają środki oddalone od siebie o 74 pikometry. Inna miara, promień van der Waalsa, opiera się na tym, jak blisko mogą się zbliżyć dwa osobne atomy, zanim zaczną się odpychać. Według tej miary atom wodoru ma około 220–240 pikometrów średnicy.
Wodór jest najpowszechniej występującym pierwiastkiem we Wszechświecie. Stanowi około 75% masy Słońca. W wysokich temperaturach panujących na Słońcu jądra wodoru łączą się ze sobą, tworząc hel, i uwalniają ogromne ilości energii. Na Ziemi większość wodoru występuje w wodzie.
Atomy tego samego pierwiastka o różnej liczbie neutronów nazywa się izotopami. W ponad 99,97% atomów wodoru na Ziemi jądro to pojedynczy proton bez neutronów. W 1931 roku Harold Urey i jego współpracownicy z Uniwersytetu Columbia wykryli rzadszą formę, deuter, o masie mniej więcej dwukrotnie większej.
Trzecia forma, tryt, ma oprócz protonu dwa neutrony. Jest radioaktywny: co 12,3 roku rozpada się połowa każdej próbki. Tryt powstaje naturalnie wysoko w atmosferze, gdy promienie kosmiczne uderzają w cząsteczki azotu w powietrzu.