How big is Dikte van zijdedraad?

Een enkele zijdedraad uit de cocon van een zijderups is ongeveer 10–25 micrometer breed, en de 15 micrometer die hier wordt getoond, valt binnen dat bereik. Een micrometer is een miljoenste van een meter. Vijf tot zeven draden van 15 micrometer, naast elkaar, zouden de breedte van een mensenhaar beslaan.

Grootte

De breedte is de diameter van één draad zoals die van een cocon wordt afgewikkeld, gemeten onder een microscoop. Elke draad bestaat uit twee filamenten van een eiwit dat fibroïne heet, bijeengehouden door een kleverig eiwit dat sericine heet. Elk fibroïnefilament is ongeveer 10 micrometer breed. Sericine vormt 25–30% van het gewicht van de draad.

De breedte verschilt van cocon tot cocon en ook langs één draad. In studies naar zijde van de zijderups zijn draden gemeten met een breedte van ongeveer 8 tot 26 micrometer, en meerdere studies melden gemiddelden van ongeveer 20 micrometer. De draad is niet perfect rond, dus de gemeten breedte hangt ook af van de richting waaruit de draad wordt bekeken.

Groottevergelijkingen

Een mensenhaar, 80–100 micrometer breed, is vijf tot zeven keer zo breed als een draad van 15 micrometer.
Een rode bloedcel, 7–8 micrometer breed, is ongeveer de helft van de breedte van een draad van 15 micrometer.
De breedste draden, van ongeveer 25 micrometer, zijn ongeveer even breed als een thou, een duizendste van een inch.
De enkele draad in één cocon kan tot 1.500 meter lang zijn. Dat is ongeveer 14 American-footballvelden, achter elkaar gelegd, eindzones meegerekend.
Als een draad van 15 micrometer werd vergroot tot 1 centimeter breed, zou een draad van 1.500 meter zich uitstrekken over 1.000 kilometer.

Hoe een zijderups spint

Zijderupsen zijn de rupsen van de zijdevlinder Bombyx mori en worden in grote aantallen gekweekt voor de textielindustrie. Voordat de rups zich in een vlinder verandert, spint ze een cocon uit één ononderbroken draad. De rups werkt van buiten naar binnen en bouwt de cocon in lagen op.

Een zijderups heeft twee zijdeklieren, en het zijde-eiwit stroomt er als vloeistof doorheen. In het lange, smalle voorste deel van elke klier wordt het eiwit vast en vormt het zeer dunne fibrillen die zich langs de draad richten. De twee klieren komen samen in één buis bij de spinpapil, het spinorgaan aan het uiteinde van de klieren, en de voltooide draad komt naar buiten met de twee filamenten naast elkaar.

Zijde in de geneeskunde

Om van zijde materialen voor geneeskunde en onderzoek te maken, wordt eerst de sericinelijm verwijderd, meestal door de zijde te koken in een oplossing van natriumcarbonaat. Dit heet ontgommen. Wat overblijft, zijn de fibroïnefilamenten, elk ongeveer 10 micrometer breed.

Zijde wordt ook gebruikt als hechtdraad bij operaties, vaak bedekt met een laagje was zodat de draad niet rafelt. Er werd ooit gedacht dat zijde bij sommige patiënten allergieën veroorzaakte, maar later onderzoek wees uit dat sericine de oorzaak was.