Betelgeuze is een rode superreus in het sterrenbeeld Orion en de rode superreus die het dichtst bij de Aarde staat. Een studie uit 2020 schatte dat de ster ongeveer 1,1 miljard kilometer breed is, ruwweg 760 keer de breedte van de Zon. Dat getal is de breedte van het zichtbare oppervlak van de ster. Het is onzeker, omdat de afstand tot de ster niet precies bekend is.

Grootte

Sterren hebben geen vast oppervlak, en de grootte van Betelgeuze wordt geschat aan de hand van twee dingen: hoe breed de ster aan de hemel lijkt en hoe ver de ster van ons af staat. De schijnbare breedte van de ster is nauwkeurig gemeten met interferometrie, waarbij het licht van meerdere telescopen wordt gecombineerd. Die breedte bedraagt ongeveer 42 duizendste van een boogseconde, waarbij een boogseconde 1/3.600 van een graad is. Dat is de breedte van een mensenhaar op ongeveer 490 meter afstand.

De afstand is moeilijker vast te stellen. In 2020 gebruikte een team onder leiding van Meridith Joyce computermodellen van de pulsaties van Betelgeuze om de straal te schatten op 764 keer die van de Zon. Dat geeft een breedte van ongeveer 1,06 miljard kilometer, binnen een bereik van 0,98–1,22 miljard, en plaatst de ster op ongeveer 550 lichtjaar afstand, waarbij een lichtjaar de afstand is die licht in één jaar aflegt. Andere schattingen plaatsen de ster verder weg, op ongeveer 650 lichtjaar, en bij die afstand zou dezelfde schijnbare breedte betekenen dat de ster ongeveer 1,3 miljard kilometer breed is.

Betelgeuze is ook een veranderlijke ster. De ster pulseert in een cyclus van ongeveer 400 dagen, waardoor het oppervlak beweegt en de helderheid verandert. Buiten het zichtbare oppervlak heeft de ster een enorme, uitgebreide buitenste atmosfeer.

Groottevergelijkingen

Betelgeuze is ongeveer 760 keer zo breed als de Zon, die ongeveer 1,39 miljoen kilometer breed is.
Als Betelgeuze de plaats van de Zon innam, zou het oppervlak van de ster tot voorbij de baan van Mars reiken, ongeveer twee derde van de weg naar de baan van Jupiter.
Qua volume zouden er meer dan 400 miljoen Zonnen in passen.
Antares, de eerstvolgende kleinere ster in de verkenner en ook een rode superreus, is ongeveer 680 keer zo breed als de Zon, dus Betelgeuze is ongeveer een tiende breder.
Als de Zon werd verkleind tot de grootte van een basketbal, zou de Aarde een kraal van 2 millimeter zijn op 26 meter afstand, en zou Betelgeuze een bal van ongeveer 180 meter breed zijn.

De helderheidsdaling van 2019

Eind 2019 werd Betelgeuze merkbaar minder helder. De daling duurde enkele maanden. Waarnemingen met de Hubble-ruimtetelescoop en andere sterrenwachten lieten zien waarom. De ster had in 2019 een groot deel van het zichtbare oppervlak weggeblazen, in een enorme uitbarsting, een zogeheten uitstoot van oppervlaktemassa. Het materiaal had enkele keren de massa van de Maan, ongeveer 400 miljard keer de massa van een gewone uitbarsting van de Zon.

Toen het materiaal van de ster wegtrok, koelde het af tot een stofwolk die een deel van het sterlicht tegenhield. De uitbarsting onderbrak ook de pulsatie van 400 dagen die astronomen bijna 200 jaar hadden gevolgd. Naar verwachting eindigt Betelgeuze als supernova, een exploderende ster, maar de astronomen die de uitbarsting bestudeerden, concludeerden dat de uitbarsting niet per se een teken was dat de explosie op handen was.

Een verborgen begeleider

In 2025 maakten astronomen de eerste waarschijnlijke waarneming van een kleine begeleidende ster bekend, met de Gemini North-telescoop. Ze noemden de begeleider Siwarha, wat “haar armband” betekent. Siwarha draait ongeveer elke zes jaar om Betelgeuze en gaat daarbij door de enorme buitenste atmosfeer van de superreus. Naast Betelgeuze is de begeleider piepklein.

In januari 2026 meldden astronomen een spoor van dicht gas dat de begeleider achterlaat terwijl die door de buitenste atmosfeer van Betelgeuze beweegt. In juli 2026 publiceerde de Europese Zuidelijke Sterrenwacht de tot nu toe scherpste afbeelding van de begeleider, gemaakt met de Very Large Telescope van de sterrenwacht. De afbeelding doet vermoeden dat de begeleider twee tot drie keer de massa van de Zon heeft. De begeleider is de eerstvolgende keer in november 2027 het best te zien.

Bronnen

Standing on the shoulders of giants: New mass and distance estimates for Betelgeuse. Joyce et al., The Astrophysical Journal, 2020.
CfA Scientists Detect 'Wake' of Betelgeuse's Elusive Companion Star. Center for Astrophysics, Harvard & Smithsonian, 2026.
Hubble Sees Red Supergiant Star Betelgeuse Slowly Recovering After Blowing Its Top. NASA, 2022.
NASA Scientist Finds Predicted Companion Star to Betelgeuse. NASA Jet Propulsion Laboratory, 2025.
Betelgeuse's Companion Star May Have Been Seen at Last. AAS Nova, American Astronomical Society, 2025.
Astronomers find strongest evidence yet that Betelgeuse has a companion. European Southern Observatory, 2026.
High spectral resolution imaging of the dynamical atmosphere of the red supergiant Antares. Ohnaka et al., Astronomy & Astrophysics, 2013.
Sun Fact Sheet. NASA, 2024.
Mars Fact Sheet. NASA, 2025.
Jupiter Fact Sheet. NASA, 2024.
Earth Fact Sheet. NASA, 2024.
Measuring the Universe. International Astronomical Union.
Official Basketball Rules 2026: Basketball Equipment. FIBA, 2026.
Just How Small Is "Nano"?. National Nanotechnology Initiative.

Report a Problem

for Betelgeuze