51,000 کیلومتر!
اورانوس هفتمین سیاره از خورشید است و قطر میانگین آن 50,724 کیلومتر است. این عدد پهنای کرهای کامل است که حجمی برابر با حجم اورانوس دارد. تنها مشتری و زحل از آن پهنترند. اورانوس غولی یخی است که بیشتر از سیالی داغ و چگال از آب، متان و آمونیاک ساخته شده است و روی پهلو خوابیده به دور خود میچرخد.
اورانوس سطح جامد ندارد، بنابراین اندازهٔ آن تا ترازی در جو آن سنجیده میشود. اخترشناسان ارتفاعی را به کار میبرند که فشار در آن 1 بار است، یعنی تقریباً برابر با فشار هوا در سطح دریا روی زمین.
با این روش، پهنای اورانوس در استوا 51,118 کیلومتر و از قطب تا قطب 49,946 کیلومتر است؛ بنابراین اندکی در جهت قطبها فشرده شده است. قطر میانگین آن با دقتی در حدود 15 کیلومتر معلوم است.
اورانوس تنها سیارهای است که استوای آن تقریباً با زاویهٔ قائم نسبت به مسیرش به دور خورشید قرار دارد: محور آن 97.77 درجه کج شده است. در نتیجه به نظر میرسد مانند توپی به دور خورشید میغلتد. این کجی ممکن است نتیجهٔ برخورد با جسمی هماندازهٔ زمین در گذشتهای دور باشد.
یک سال در اورانوس حدود 84 سال زمینی طول میکشد. بهسبب این کجی، خورشید نزدیک به یکچهارم این مدت درست بالای هر قطب میتابد، در حالی که نیمهٔ دیگر سیاره زمستانی تاریک و 21 ساله را میگذراند. اورانوس و زهره تنها سیارههایی هستند که خلاف جهت چرخش سیارههای دیگر میچرخند.
اورانوس نخستین سیارهای بود که با کمک تلسکوپ یافت شد. ویلیام هرشل، اخترشناس، آن را در 13 مارس 1781 کشف کرد، هرچند ابتدا گمان میکرد دنبالهدار یا ستاره است. نام این سیاره از اورانوس، خدای یونانی آسمان، گرفته شده است. تنها یک فضاپیما از اورانوس بازدید کرده است: ویجر 2 ناسا که در 24 ژانویهٔ 1986 از کنار آن گذشت.