950 کیلومتر!
سرس بزرگترین جرم کمربند سیارکها میان مریخ و مشتری است و قطر متوسط آن حدود 940 کیلومتر است. سرس یک سیارهٔ کوتوله نیز هست و تنها سیارهٔ کوتولهٔ منظومهٔ شمسی درونی است. این جرم در فاصلهای حدود 2.8 برابر فاصلهٔ زمین از خورشید به دور آن میگردد و یک دور گردش آن 4.6 سال طول میکشد.
فضاپیمای داون ناسا میان سالهای 2015 و 2018 سرس را از مدار بررسی کرد و شکل آن را نقشهبرداری کرد. سرس کرهای کامل نیست. قطر آن در استوا حدود 964 کیلومتر است، اما از قطب تا قطب فقط 892 کیلومتر است؛ بنابراین اندکی پخ شده است. قطر کرهای همحجم با سرس 939 کیلومتر است و همین عدد بهعنوان قطر سرس ذکر میشود.
برخی صفحههای ناسا شعاع 476 کیلومتر را میدهند که قطر 952 کیلومتر میشود. این عدد به 950 کیلومتر نمایشدادهشده در بالای صفحه نزدیک است. عدد 939 کیلومتر، که از پژوهشی دربارهٔ شکل سرس در سال 2016 به دست آمده، دقتی در حد کسری از کیلومتر دارد و اندازهگیری بهتری است.
جوزپه پیاتزی، اخترشناس ایتالیایی، سرس را در 1 ژانویهٔ 1801 کشف کرد. سرس نخستین جرمی بود که در کمربند اصلی سیارکها یافت شد. در آغاز آن را سیاره مینامیدند، اما با کشف اجرام بسیار بیشتر در همین ناحیه، بهعنوان سیارک ردهبندی شد.
در سال 2006 سرس همراه با پلوتون و اریس در ردهٔ سیارههای کوتوله قرار گرفت. بر پایهٔ قواعد اتحادیهٔ بینالمللی اخترشناسی (IAU)، سیارهٔ کوتوله به دور خورشید میگردد و جرم کافی دارد تا گرانش خودش آن را به شکلی تقریباً گرد درآورد. برخلاف سیاره، اجرام دیگر را از اطراف مدار خود پاک نکرده است و سیارکهای بسیاری به مسیر سرس نزدیک میشوند. تا سال 2026، این اتحادیه پنج سیارهٔ کوتوله را به رسمیت میشناسد: سرس، پلوتون، اریس، هائومیا و ماکیماکی.
سرس سهم بزرگی از جرم کمربند سیارکها را دارد. برآوردهای ناسا از حدود یکچهارم تا بیش از یکسوم جرم کل کمربند متغیر است. با این حال، جرم پلوتون 14 برابر جرم سرس است.
حتی پیش از رسیدن داون، چگالی کم سرس نشان میداد که حدود 25 درصد جرم آن یخ است. این یعنی سرس، از نظر مقدار کل آب، پس از زمین پرآبترین جرم منظومهٔ شمسی درونی است. داون در مارس 2015 به سرس رسید و سرس نخستین سیارهٔ کوتولهای شد که فضاپیمایی به دیدار آن رفت. تصاویر داون نشان داد که لکههای روشن سرس، که روشنترین آنها در دهانهٔ اوکاتور است، نهشتههایی از کربناتها و دیگر نمکها هستند.
اندازهگیریهای گرانش سرس نشان میدهد که چگالی آن به سمت مرکز بیشتر میشود. در اوایل تاریخ سرس، سنگ به درون فرو رفت و پوستهای غنی از آب بر فراز آن شکل گرفت. داون همچنین نشانههایی از فعالیت اخیر و احتمالاً ادامهدار را در سطح سرس یافت. نمکها ممکن است با پایین آوردن دمای انجماد آب و مایع نگه داشتن بخشی از آن، به این فعالیت کمک کنند.