380,000 קילומטרים!
La Luno orbitas la Teron je averaĝa distanco de 384 400 kilometroj, mezurata de la centro de la Tero ĝis la centro de la Luno. La distanco ŝanĝiĝas senĉese, ĉar la orbito de la Luno ne estas perfekta cirklo. Lumo trairas tiun distancon dum ĉirkaŭ 1,3 sekundoj.
La Luno ĉirkaŭiras la Teron laŭ elipso, iom longigita cirklo, kaj faras unu rondiron ĉiujn 27,3 tagojn. Dum averaĝa orbito ĝi alproksimiĝas al la Tero ĝis ĉirkaŭ 363 300 kilometroj en sia plej proksima punkto, nomata perigeo. Ĝi estas ĉirkaŭ 405 500 kilometrojn for de la Tero en sia plej fora punkto, nomata apogeo.
La tiro de la Suno iom streĉas kaj premas la orbiton de monato al monato. Pro tio, dum jaro la distanco varias de ĉirkaŭ 357 000 ĝis ĉirkaŭ 407 000 kilometroj. La nombro 384 400 kilometroj estas la granda duonakso de la orbito, tio estas la duono de la plej granda larĝo de la orbito. Averaĝite laŭ la tempo, la distanco estas iom pli granda, ĉirkaŭ 385 000 kilometroj.
Ekde 1969 astronomoj mezuras la distancon al la Luno per laseroj. Astronaŭtoj de Apolono 11, 14 kaj 15 lasis arojn da reflektiloj sur la surfaco, kaj du sovetiaj lunveturiloj, Lunohod 1 kaj 2, portis pliajn. Teleskopo sur la Tero sendas mallongajn pulsojn de lasera lumo al unu reflektilo kaj mezuras, kiom da tempo la lumo bezonas por reveni: ĉirkaŭ 2,6 sekundojn.
Trafi reflektilon estas malfacile. Eĉ mallarĝa lasera trabo disvastiĝas tiel, ke ĝi estas ĉirkaŭ 2 kilometrojn larĝa, kiam ĝi atingas la Lunon; tial nur ĉirkaŭ unu el 25 milionoj da fotonoj, tio estas partikloj de lumo, trafas la reflektilon de Apolono 11. Malgraŭ tio la mezuroj fariĝis multe pli precizaj, de kelkaj dekonoj de metro komence al kelkaj milimetroj nun.
Tiuj mezuroj montras, ke la Luno malrapide malproksimiĝas de la Tero, je ĉirkaŭ 3,8 centimetroj jare. La kaŭzo estas la tajdoj, kiujn la Luno estigas sur la Tero kaj kiuj iom post iom movas la Lunon al pli larĝa orbito. Ekde la metado de la unua reflektilo en 1969 la Luno foriĝis ĉirkaŭ 2 metrojn pli for.